2
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
138
Okunma
Bakışların fezada kaybolan bir ışık hüzmesi.
Suretim suretinden bir çocuk gitmesi.
Artık gün ışımaz görkemli gözlerime.
İlk değil ruhumun karanlığa dalıp gitmesi.
Zihnimin tüm sığınakları, tüm koridorları tarumar.
Dizlerim mecalsiz, başım gövdeme dar.
Bildiğin merakın, duyduğun meramım kadar.
Kayboluşun zorlu kanamasından,
bitap düşüp yuvarlandım bir susuz vadiye.
Arasat mı bu meydan? nerden çıktı bunca kehkeşan.
Yıldızlarmı inmiş yere, yada benmiyim arşa yaklaşan.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz