Raylar paslanmış, tren çoktan gitmiş,
Bilet gişesinde örümcek ağları bitmiş.
Rüzgâr, eski bir ilan ile derleşirmiş,
Burası, bekleyişin o son durağı.

​Duvarda bir saat, akrebi kırık,
Zamanın nabzı yok, her şey buruk.
Gölgeler dans eder, bir lambada sönük,
Nereden geldiği belli olmayan acı.

​Bir valiz durur, içi umutla dolu,
Sahibi kayıp, yolu hep sisli, puslu.
Aynalar yansımasız bakar tozlu,
O görünmez, dilsiz, yabancı duvar.

​Raylar uzayıp gider, bilinmeze doğru,
Gönülde bir boşluk, her yeri sorgu.
Kuşlar bile uğramaz bu ıssız yere,
Nedir bu durağın, bitmeyen kaderi?

​Yağmur başlar, dertleri bir bir yıkar,
Eski bir şarkıyı, mırıldanır rüzgâr.
Bu boş salonda, sessizlik çığlık atar,
O bilinmez yolun, o son adımı.

​Durağın adı silik, okunmaz olmuş,
Zamanın pençesinde, hepten kaybolmuş.
Beklemek alışkanlık, sarmış canı vurmuş,
Nedir bu durağın, bitmeyen masalı?