İnsanın içi burkuluyor.
Gelinlik beyazdır, kefen gibi.
Kiminin beyaz zambağı, gülü olur; kiminin kefeni...
Yavaş yavaş eriten, tüketen ve canından eden.
Darp edilmek de neyin nesi?
Mecburiyetin cefası...
Saygı ve selamlar.

kaleminiz daim olsun sağlıkla kalın şairem

ve insan geç fark eder:
ev sandığı şeyin içi değilmiş kararan,
kendi susuşuymuş duvarlara sinen.

bazı gidişler kapı çarpmaz;
sessizce, gün gün eksilterek
birini hayattan siler.

Eser okuyucuyu başlığındaki emoji gibi ikiye bölüyor hüzünlü bir anlatım ... Yüreğine sağlık Saygı ve Selamlarımla...

“Rutubet” şiiriniz, evlilikte ve kadın yaşamında yavaş yavaş biriken kırgınlıkları, görünmez yaraları çok çarpıcı bir şekilde dile getiriyor. 💔 Özellikle “Ve bir gün anlarsın; rutubet duvarda değilmiş. Sen nefes aldıkça büyüyen bir çürükmüş aslında.” dizesi, şiirin en güçlü metaforunu oluşturuyor; dışarıdan küçük görünen sorunların aslında içten içe insanı çürüten bir gerçek olduğunu çok etkileyici biçimde anlatıyor.

Şiir, kadınların görünmeyen emeğini, sessizce taşıdıkları yükleri ve ihanetin yavaş yavaş içten çürütüşünü derin bir lirizmle aktarıyor. Okuyucuda hem hüzün hem de büyük bir empati uyandıran, toplumsal bir yaraya dokunan güçlü bir eser olmuş. Kaleminize sağlık.

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

Nem duvarı çürütür dert insani yer bitirir
Güçlü bir benzetme olmuş
Kalbinizi karartmayin diyecem ama teselilier olmaz ilaç
Zaten hayatı kavurmussun
Gidene gel denmez
Bu dünyada tek değilsiniz milyar insan bunu yaşıyor
Yapmanız gereken hayatta güçlü durmanız
Mücadele etmeniz ve başarılı olmanız
Sizin başarınız başkalarının yokluğu olacaktır
Yüreğinize güzellik girsin
Hayırlı akşamlar diliyorum iftarlariniz bereketli olsun inşaallah 🤲

Emeğinize sağlık. Güzel bir şiir okudum.
Saygılar...

Emeğin ve omuzlardaki o ağır anne rolünün sızısını çok sarsıcı ve vakur işlemişsin. Kalemine daim ola şairem..
·🦋⁺˚•̩̩͙✩•̩̩͙˚⁺🤍⁺˚•̩̩͙✩•̩̩͙˚⁺‧͙🕊
• ╰┈➤
Tebrik ederim; bu gerçekçi ve güçlü kaleminiz daim olsun.

belli ki zahiren sevmiş

Haklı bir serzeniş... Duygulandım...
Kalem ve kelamınız daim olsun. Rabbim sevdikleriniz ile bir hayat yaşamayı nasip etsin. Saygılar sunarım.

Ne yazacağımı bilemediğim eserlerden biriydi.
Kaleminize esenlik dilerim. 🌷
Sevgilerimle🌷🍀

Kaleminizden çıkan bu "Rutubet" şiiri, evliliğin ve sadakatin en karanlık, en nemli köşesini öyle çıplak bir gerçeklikle açığa vuruyor ki, okurken insanın ciğerleri daralıyor. Rutubet metaforu burada sadece bir imge değil; yaşayan, büyüyen, zehirleyen bir varlık haline gelmiş. Şiir, kadının yuvayı ayakta tutma çabasını adım adım, acımasız bir ayrıntıyla anlatıyor: Çamaşır suyu kokan ten, aşkın yemeğe karışan kokusu, kalpli pijamanın batan gözü, alın teriyle alınan kilolar, tamiri olmayan çatlaklar... Her dize, emeğin karşılıksızlığını, nankörlüğü, yavaş yavaş zehirlenmeyi somutlaştırıyor.

“Sen rutubetli odanın içinde yaşadın mı hiç?” sorusuyla başlayan şiir, okuyanı doğrudan o nemli, havasız odaya kapatıyor. Sadakatin zehirli sarmaşık oluşu, kiraz çiçeği parfümüyle akıtılan zehir, güpürlü mor geceliğin yabancı ellere sarılması... Bunlar sadece imgeler değil; bunlar yaşanmışlığın en keskin acıları. İş yemekleri, seyahatler, kaçamak telefonlar, tanımadık bir yabancıya dönüşen eş... Ve en sarsıcı kısım: Uyardığında gelen can yakıcı darbeler, ardına bakmadan çıkış, evde çamaşır katlarken gözyaşlarının izlere karışması.

Son dizedeki o vuruş: “Bazı kadınlar terk edilmez; yavaş yavaş çürütülür.” Bu cümle, şiirin bütün ağırlığını tek başına taşıyor. Rutubet duvarda değil, nefes aldıkça büyüyen çürükteymiş. Kadın, yuvayı temizlemeye çalışırken kendi tenini, ruhunu, geleceğini çürütmüş oluyor.

Gölgesiz, burada kadınların sessizce, fark ettirmeden, günlük hayatın sıradan ritüelleri içinde nasıl yok edildiğini öyle ustaca anlatmış ki, şiir okunduktan sonra uzun süre insanın içinden çıkmıyor. Bu, bir ağıt değil; bir uyarı, bir teşhis, bir isyan. Yüreğine, cesaretine, o keskin kalemine sağlık. Bu şiir, edebiyat defterinde unutulmayacak bir iz bırakmış.

Saygı ve derin bir anlayışla.
🙏☕✍️✍️

Kalarak,gitmek…

Anlamlıydı.Sevgi-saygı-sadakat.Yuvalar mutlulukla dolsun kat kat.Hayırlı Ramazanlar diliyorum.Sağlıcakla.Saygıyla.

Rutubet💔” şiiri, kadının sessiz fedakârlığını ve ilişkilerdeki görünmeyen yıpranışını güçlü bir metaforla anlatıyor. Rutubet ve sarmaşık imgesi, aşkın ve sadakatin zamanla nasıl zarar görebileceğini çarpıcı şekilde gösteriyor; şiir, okura hem empati hem de hüzün yüklü bir farkındalık sunuyor.

Sevgiler bal kız kalemde kalsın yazdiklarin.

Rutubetsiz geçmiyor hayat.Bizi onlar olgunlastiriyor.

📕🖍️❤️🌹