Tefrikacı müfterinin, hem de en dik âlâsının,
Salyasını memlekete saç ettiği zamanlardı.
Apocudan.. Natocuya, müstemleke kölesinin
Siyonistin kipasını taç ettiği zamanlardı.

Değirmen arkını tutup, nizâmda vâziyet aldı,
Hâşhâşinin tertipiyle devranın çarkına daldı.
Zâhirde bulanık göldü, bâtinide kuru çöldü,
Arpacının, kolpacıya, geç ettiği zamanlardı.

Asl-ı ümmetten görünüp, haçlı postalı yaladı,
Emperyâlist sicimini gırtlağımıza doladı,
Türlü donlara bürünüp, şeceremizi eledi,
Cinci Hahamların: Ayân maç ettiği zamanlardı.

Ecnebinin harmanında zihnimizi savurmuştuk,
Şûhedanın ağıdını şinanaya çevirmiştik,
Geleneği göreneği, tepe taklak devirmiştik,
Bizim elin kuşlarının göç ettiği zamanlardı.

"Kim vurdu"ya sel olurdu, anacığmın gözyaşları,
Papağanlar ünlüyordu, Ali-Cengiz’li işleri,
İliğmizi dişler iken, çörün çöpün berduşları,
Gâvur akçesinin bilmem!.. Kaç ettiği zamanlardı.

Ne kıssadan hisse aldık, ne de tefekküre daldık,
İngiliz’in hokkasıyla, öz belleğe balçık çaldık.
Daha da yetmezmiş gibi, gelmişi geçmişi sildik,
İt oğlunun, Kurt oğlunu hiç ettiği zamanlardı.

Sûfle alan küfür saydı, sâhih vatan evlâdına,
Ciğerine kadar doydu, hâinliğinin tadına.
Mâneviyât tüccarının, ermek için muradına
Kırk kuyruklu çakalları koç ettiği zamanlardı.

Müsbet ilmin kanadından tutunup çıkarken Ay’a,
Başörtüsüne takıldık, ulaşamadık feza’ya.
Tespih gibi tek tip dizip, necip milleti hizâya
Monşerlerin, maşaları güç ettiği zamanlardı.

Cazz makamlı borazanlar, tepemizde öter iken,
Akşam sabah Leyla olup, mey dibine batar iken,
Gecekondu çocukları, maphuslarda yatar iken,
İki kere ikilerin, üç ettiği zamanlardı.

Milli şuurdan bii haber, dış güdümlü foncuların,
Ve onlara mâmur olan, garp mâşuku çancıların,
Gaste gaste, ekran ekran dağlandıkça sancıların,
Bacıları damgalayıp, seç ettiği zamanlardı.

Yıkılmadı Türk milleti, yutsa da dumansız od’u,
Sakındıkça sam yelinden, bıçak gibi poyraz yedi.
Zillet yedi!.. Kötek yedi!.. Tevhid’den dönmezem dedi,
Mütedeyyin yaşamanın, suç ettiği zamanlardı.