Hiç bilmediği bir şehre,
Birçok kişi sadece kendisi için gelirdi belki.
Ama ben, bu hiç tanımadığım şehre
Sadece senin için,
Senin gözlerin, senin kokun için gelmiştim ilk kez.
Şimdi her gece yalnız bıraktığın,
Bu keşmekeş şehrin sokaklarını
Yine senin için akan gözyaşlarım temizliyor.
Kendimden, yurdumdan her gidişimde
Sana gidiyorum diye,
Bu bilmediğim şehre her yola çıkışımda...
Ama her defasında
Meğer kendine gidiyormuş insan,
Meğer kendi içimin uçurumlarına sürüklüyormuş beni
O bitmek bilmeyen, uçsuz bucaksız yolculuklar.
Sensiz geçen her an,
Bunu sensiz sabaha çıkamayacağımı düşündüğüm
Issız ve yalnız gecelerden öğrendim.
Masumiyeti ilk kez yitirdim sende,
Masumiyeti yine sende buldum ilk kez bu şehirde.
Kadınlığımı, ömrümü bıraktım bu şehre.
Aylarca peşinden koştuğum bu hikâyede,
Şimdi sokak sokak seni ararken buluyorum kendimi.
Parça parça kendimi toplarken çöplüklerinde,
Bir daha çok sevmemeyi,
Elimi tutan her yabancı ele güvenmemeyi,
“Sen önceliğimsin.” diyenin önceliği olmadığımı,
“Aydınlığımsın.” dediğin kendimi,
Sessizliğin ve sensizliğin karanlığında yapayalnız bulduğumda
anladım.
Sensizliğimde anladım bu şehrin kimsesiz bir yabancısı
olduğumu.
Kendi yalnızlığımda, beni ilk bulduğun ellerinin elime değdiği o
ilk otobüs durağında...
Sevmek en ağır suçmuş meğer,
Yalnızlık bedavaymış oysa, senin için geldiğim adı olmayan bu
lanet şehirde.
Meğer insan ne kadar çok severse, özlerse özlesin,
Yine bitmeyen hüzünlere gebeymiş gittiği her şehir ve her
gecesi.
Sen diyorum be adam, sen!
Herkes “ben” diye yaşarken kendisi için bu şehirde,
Ben yalnızca “sen” diye,
Yalnızca sen diye yaşıyordum, anlıyor musun?
Gittiğim en güzel şehirdi oysa gözlerin,
Salaş olan o meyhanede ilk kez değdiğinde...
Herkes sevmeye, aşka kadeh kaldırırken,
Ben sana ve yabancısı olduğum bu şehre içiyordum her kadehte.
Ve aslında kendimi görmüyordum senin kalbinde.
“En sıcak yuva.” demiştim yüreğini;
Kollarımı saran, tek korunağımdı.
Her şeye teslim, tek esaretimdi, tek cesaretimdi o sımsıcak
ellerin.
Yine yağmur var bu yabancı şehirde,
Ve yine “sen” diye attım boş sokaklara kendimi.
Sen kokusuyla ıslanıyorum şu anda.
Her adres, her sokak, gördüğüm her insan “sen.”
Üstüm başım hayat “sen.”
Yine kayboldum sensizliğine.
Meğer bu şehirde herkes “sen” oluyormuş.
Ben “sen”, sen şehir oluyormuşsun; tenimde tenini
hissettiğimde...
Bana kim olduğumu hatırlattığın bu şehrin adı “sen” olsun
sevgilim.
Bu şehrin adı sensizlik olsun.
Bilmediğim bu yabancı şehrin adı “sen” oldun sevgilim.
Gitme, kal bu gece yanımda.
Hayalde de olsa kal, gitme.
Gitme, kal ne olur.
Bir daha ayak basmayacağım bu şehirde.
Son bir gecemiz olsun.
Kal bu gece yanımda
Ve ölmeden son kez uyuyayım kollarında.

Ayşe Tanman
Antalya