Aşk ateşi yüreğime düştüğü zaman,
İçimde kıyametler koptuğu zaman,
Bensiz gecelerde yalnız üşüyüp,
Hayalimle titreyip hiç mi özlemedin?

Sevdan celladım gibi sararken bağrımı,
Özlemin kurarken yaslı gönlüme çadırını,
Anılar her gece hatırlatınca adımı,
Hüzzam bir şarkıya dalıp, hiç mi özlemedin?

Baharımın yaprakları bir bir dökülürken,
Çiçeklerim yokluğuna boyun büküp üzülürken,
Semaya cemalinin nuru dökülürken,
Ettiğim duaları duyup hiç mi özlemedin?

Ben hasreti sırtlanıp diyar diyar gezerken,
Her gördüğüm kuşlara seni sorarken,
Sokak sokak kaybolup adresini ararken,
Aklına düşüp de hiç mi özlemedin?

Ölüyorken gece yarıları, durdururken zamanı,
Ararken derdime senden dermanı,
Sararken yüreğimi sensizliğin gri dumanı,
Nefesin daralıp da hiç mi özlemedin?

Ak göğsüm üstünden kanlar süzülürken,
Yüreğim şiir olup mısra mısra dökülürken,
Yazdığım her heceye adını düşürürken,
Uykuların kaçıp hiç mi özlemedin?

Takvimlere bakıp geleceğin günü sayarken,
Yokluğun ciğerimi kurşun gibi delerken,
Sükûta bürünüp karaları bağlarken,
Kalbin acıyıp hiç mi özlemedin?

Dilsiz kalbim çözülüp sana aşka gelirken,
Gönlüm elemde, aklım sendeyken,
Yazdığım her satıra seni dökerken,
Akan gözyaşımı bilip hiç mi özlemedin?

Yıldızlar senin için niyaza durup salavat getirirken,
Ben aşkından muma dönüp günden güne erirken,
Melâmet hırkasını sensin diye giyerken,
Yıktığın cennetimi görüp hiç mi özlemedin?

Yazdığım her hecede hayaline sarılırken,
Bizi ayrı koyan kadere küsüp darılırken,
Yaşamak için anılarla avunurken,
Elindeki resmime bakıp hiç mi özlemedin?

Hasretten demlenip alıp sazın eline,
Yanık bir türküyü dolayıp ansızın diline,
Ben diye vurup mızrabın bam teline,
Bir türkü tutturup hiç mi özlemedin?

Tenim yanık tenine uzak olduğu zaman,
Sevişmeler hayalde, düşte kaldığı zaman,
Günahlar soyunup çıplak kaldığı zaman,
Tanrı’ya yakarıp hiç mi özlemedin?

Ayşe Tanman
Antalya