Ayrılmalıyız…
Ve kalbim kanıyor bunu söylerken,
Ama bilirim, aşk bazen tutmak değil,
Teslim olmaktır…
Teslim olmak, acıyı kabullenmek,
Ve sevgiyi serbest bırakmaktır.

Seninle yürüdüğüm yollar,
Artık bizden ayrı,
Ama her adımında seni içimde taşırım.
Her dönüşümde sen,
Her nefeste ben,
Ve her sessizlikte aşk…

Ayrılmalıyız…
Ve ben dönüyorum içime,
Kalbimin derinliklerine…
Orada seninle birleşen bir aşk var,
Ne sahipleniyor ne esir ediyor,
Sadece teslim oluyor…

Acı var, evet…
Ama acı, aşkın aynasıdır.
Her gözyaşında bir nur parlar,
Her hüzünde bir aşk yükselir.

Ben dönüyorum semâya,
Ruhumla senin ruhun dans ediyor görünmez bir rüzgârda.
Ellerimiz kavuşmasa da, kalplerimiz hâlâ dönüyor,
Teslimiyetin ritminde, aşkın nefesinde…

Ayrılmalıyız…
Ama bil ki, ayrılık bir son değil,
Teslimiyetin içinde aşk büyür,
Ve biz, aşkın her nefesinde yeniden doğarız.

İçinde hem acı hem ızdırap var,
Ama aynı zamanda bir huzur…
Çünkü teslim olan gönül,
Kendini ve sevgiyi özgür bırakır.