0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
47
Okunma
Nihilist düşüncelerin beynimi tarumar ettiği dönemde her şey güç gelirken, tembelliğin zirveye çıktığı, miskinliğin bedenime çöktüğü zamanlarda kafamın içinde dönen kelimelerin somutlaştığı şiir diyebiliriz.
Güller artık renksiz
Her yer gri ve zevksiz
Renkler hayatımda etkisiz
Yaşamın kaynağı ruhum cansız
Hayatın beni ortasında bıraktığı yerdeyim
Geleceğin görülmediği geçmişin duyulmadığı
Duyguların dizginlediği, o sakin ama karamsar yerdeyim
Sanki her şey durmuş gibi ne yapacağımı bilmez haldeyim
En aydınlık yaşlarımda karanlık çöktü zihnime
Düşünmenin ızdırabı yansıdı şu genç yüzüme
Farklı olduğum için sevineyim mi üzüleyim mi halime
karanlık çöktü yüreğime, üzülüyorum hayallerime
Yürüyorum ama yolu göremiyorum
Gidiyorum ama ardıma dönemiyorum
Sonu biliyorum ama hiç istemiyorum
Sonun ardını bilmeye dayanamıyorum
Yaşlanan bedenimi sevmiyorum
Ölümle yaşam arasındaki tarafımı seçiyorum
Beni öldüren aklımı affedemiyorum
Sahip olduğum bu bilinçten vazgeçmiyorum
5.0
100% (1)
