Sanki dünyada senden başka aşk yokmuş gibi değil —
zaten yok.

Aşk sensin.
Geriye kalan her şey gölge.

Aşk diye başlayan her cümle
senin tenine varıyor.
Aşk diye çarpan her nabız
senin adınla hızlanıyor.

Kıskanıyorum aşkı senden bile —
çünkü aşk bile sana dokunuyor,
benim kadar yanarak.

Gözlerine bakan rüzgârı kıskanıyorum,
saçlarına dolanan geceyi,
tenine değen sabahı.
Hepsine “aşk” diyorum,
ama aşkın aslı sensin.

İçimde büyüyen bu ateş
yalnızca ısıtmıyor —
yakıyor,
yıkıyor,
taşıyor.

Aşk taşkın bir nehir gibi
damarlarımdan geçiyor;
önüne çıkan her şeyi silip
tek bir isim bırakıyor:

Aşk.

Sana baktığımda
dünya daralıyor,
zaman büzülüyor,
mesafeler yok oluyor.

Aşk büyüyor.
Aşk kabarıyor.
Aşk kuduruyor içimde.

Ellerin bir kıvılcım,
dudakların bir yangın,
nefesin bir fırtına.

Ve ben
bu yangının ortasında
yanmayı seçiyorum.

Çünkü bu aşk
saklanacak gibi değil,
susturulacak gibi değil,
azaltılacak gibi değil.

Bu aşk tek.
Bu aşk büyük.
Bu aşk sensin.

Ve ben seni
öyle delice,
öyle sahiplenerek,
öyle yakarak seviyorum ki

sanki dünyada
senden başka
aşk yok.