RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Toplumsal Vicdan Kliniği

Şiirin Adı: Açlık Ortada
Yazarı: Hava ŞiirAna
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri Celil ÇINKIR – Delibal

Kalburabastî Efendi kürsüye çıktı, bastonunu yere vurdu ve dedi ki: Bu şiir süslü sofraların değil, boş tencerelerin şiiridir efendim. Burada estetikten önce vicdan konuşuyor. Şair kelimeyi sanat olsun diye değil, ses olsun diye kullanmış. Çünkü açlık metafor değildir; doğrudan gerçektir.

Şiirin gücü tam da bu doğrudanlıktan geliyor. Soğuk hava, akan dam, delik yuva imgeleri yalnızca mekân tasviri değil; sosyal adaletsizliğin sahnesidir. Ramazan vurgusu ise şiire ahlaki bir ayna tutuyor. İbadetin ruhu paylaşmakken, eşitsizliğin devam etmesi şiirin temel isyanını oluşturuyor.

Kalburabastî Efendi’ye göre bu metin bir lirik şiirden ziyade bir vicdan çağrısıdır. Hitap dili güçlüdür; ağalar, beyler diye sesleniş eski halk şiiri geleneğinin toplumsal eleştiri damarını taşır. Şair, bireysel acıyı değil kolektif sorumluluğu öne çıkarıyor. Bu yönüyle şiir, nasihat ile ağıt arasında yürüyen bir halk kürsüsü gibidir.

Dil yer yer slogan sınırına yaklaşsa da samimiyet bunu dengeliyor. Çünkü okuyucu burada sanat gösterisi değil, gerçek bir yürek yanışı hissediyor. Şiirin finalindeki birlik çağrısı ise karamsarlığı umutla kapatan önemli bir tercih olmuş.

Özgünlük: 16/20
Dil ve Üslup: 17/20
Düşünsel Derinlik: 17/20
Yapısal Bütünlük: 16/20
Etkileyicilik: 18/20

Toplam Puan: 84/100

Vesselam.

Açlık önce midede başlar, sonra vicdanda büyür.
Paylaşılmayan nimet, bereket değil imtihandır.