5
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
72
Okunma
Bir sis perdesi çöker ufkuma,
Adını bilmediğim yarınlar var orada.
Bir adım atsam, yankılanır içimde,
Belirsizliğin soğuk sesiyle.
Takvim yaprakları düşer sessizce,
Her biri bir umut, bir endişe.
Zaman, ince bir ip gibi gerilir,
Kopacak mı, yoksa taşıyacak mı beni?
Gözlerimde bir soru, cevapsız,
Kalbimde bir telaş, tarifsiz.
Gelecek, bir gölge gibi yaklaşır,
Ne dost, ne düşman — sadece bilinmez.
Ama yine de doğar sabah,
Güneş, korkuların üstüne doğar.
Belki de cesaret,
Korkunun içinden yürümektir biraz.
5.0
100% (7)