5
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
570
Okunma

Sen
bir taşın sabrını öğrettin bana,
akıp giderken bile
hiçbir yere acele etmemeyi.
Kalbimde bir yer var,
hep senin geçtiğin kıyı gibi;
ıslak, sessiz
ve kimseye anlatamadığım bir bekleyişte.
Sen gülünce
dünyanın bütün yangınları
bir anda suya düşmüş gibi sönüyor,
ama sen susunca
en derin kuyular bile kuruyor içimde.
Bir gün
ellerini avuçlarıma bırakırsan,
ben sana bütün denizleri anlatırım;
hangi dalga neyi özlemiş,
hangi rüzgâr kime kavuşamamış…
Ve bil ki
ben seni sevmeyi
bir nehir gibi öğrendim:
önce ürkek,
sonra taşkın,
sonra önüne ne çıkarsa alsın götürsün diye
gözü kara.
Şimdi
her gece boğuluyorum sana,
ve kimse anlamıyor…
çünkü ben hâlâ
nefes alıyor görünüyorum.
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.