Bir haber vermedin yarınlardan bana
Bahçemizdeki kuşların güzelliğini anlattın
Masallar dinledim dizlerinde
Hayatı hep masal tadında sandım
Sesinde kendimden çok hayallerimi buldum
Sesinde en güzel şarkıların hikayesini buldum
Yatağıma uzandığımda şarkı mırıldanan sesinde
Ninni niyetine dinleyip uyurdum anne

Bana bitmeyen, sanki bitmeyecek baharı anlatmıştın
Sonbahar, kış da olmalıydı verdiğin derslerde anne
Okul yollarında koşarken, renklerin en güzelini sunmuştun
Ellerime gül demetini, papatya çiçeğini tutuşturmuştun
Papuçlarımda kırmızıyı seçip
Giysilerimi mavi alırdın
Renkli dergiler getirirdi babam
Ben hayatı hep böyle geçecek sanırdım

Sonra gurbet ellerine yolladın beni
Tanımadan henüz hayatın ne yönden kurşun atışını
Hüznün en sarısı gurbette çıktı karşıma anne !
Türkülerin yakan ateşi peşimi bırakmadı
Güneşsiz günleri, karlı sabahları
Ben burada tanıdım... yabancı yüzlerle ben burada tanıştım
Vatan hasretini, memleketimin yokluğunu burada duydum
Yağmurlar dinmedi tepemde
Karanlıklar alın yazım gibi çıktı karşıma
Çiçekler ne kadar da güzel olsa
Hiç kokusu yoktu anne !

Hiç yorulmadan koşturuyordum gurbet sokaklarında
Gözlerimdeki yaşla arkadaş olmuştu yağmurlar
Ülküm uğruna dayanmıştım yabancı yüzlere
Vatanım uğruna yenilmemiştim acılara, gamlara
Bir şiir fısıldamıştı yüreğim
’Gurbet koskoca bir kitaptı’
’Hüznü ile, acıları ile oku beni ’ diyordu
Okudum yılmadan, okudum, mektuplar yazdım
Sayfa sayfa hikayeler dizildi gurbetten
Memleketime... mektuplar yol oldu

Sessizliğe gömülmüştü dünyam orada
Sessizliğimin içindeki çığlığı sen duydun anne !
Rüzgarlarla sana fısıldıyordum, duyuyor muydun anne !
Kaybolmuştum sizlersiz
Bu Frankfurt şehrinde... sizler olmadan
Görmüyordum hiç bir güzelliği, almıyordum tadını yaşamın

Koşup eve vardığımda boş bir beşik karşılardı
Soluklanıp beşiğin dibinde
Ninniler söylerdi ruhum... ağlardı beşik !
Artık suskun gönlümdeki yenilgiye yüreğimde şaşardı
İşte ben bu gurbeti sevemedim anne !
Orada benim şiirlerim hep sefildi anne !

Günay Koçak

20 / 02 / 2026