Gecenin karanlığı çökünce sokaklara
Ay usulca süzülür bulutlara
Bir şarkı dolduğunda sessizliğine mevsimlerin
Beni hatırla... hatıraların kucağında
Senin noktayı koyup gittiğin bu hayata
Ben şiirler yazıp, devam ediyorum işte
Tam da alışmışken hayatın iyi - kötü akışına
Ellerimi bırakıp gittiğin için
Kırgınım kuşlara bile

Bakışların beni terk edeli, yıl oldu... asır oldu
Ben hala rüyalara seni aramak için koşuyorum
Uyanıyorum sen yoksun
Esmer bir ayrılık seyreder beni penceremde
Söyle şimdi hangi hatırayı silip
Unutacaksın gözlerimin gülüşünü
Camlara yağmur vuruyor, sen gözlerime
Yağmurdan bir hüzün şarkısı
Yine şiirleri döküyor sayfalarıma

İşte akşam yaklaşıyor ufkuma yine
Bir sonbaharı, bir kışı koşturdum sağanaklarımda
Ama sen de uzak durma bir ses ver bana
Şarkılar gibi, şiirler gibi başlat
Gözlerinin gözlerimde işgalini
Yine bu sefer topla gel anılarımın tümünü
Tarifi imkansız ayrılıkları yaşıyorum ben sensiz
Şimdi en çok uyandığım sabahlarda
Üşütüyor ayrılık yüreğimi
Gelemeyeceğin yollarda bekliyor gözlerim

Her zerremde senin hasretin
Anlatılmaz bir isyandır her gün batımı yüreğimde
Dönsen artık diyorum
Gümüş kanatlı kuşlarla salıyorum mektuplarımı
Sabrımın sınırlarını zorluyor şarkıların
Gözlerime astım düşlerimi
Bakışında kapılırsın diye sihrine
Son kez olsun bir daha gel !
Fırtınalar olsun penceremde, seller kapımda
Yıldırımlarla gel, papatyalarla gel !
Açsın artık yüreğimde umut çiçekleri
Baharla gel... bahar olsun dört mevsimim

Duymadın yüreğimin sesini... seslensem de uzak akşamlardan
En çok seni yazdım mektuplarımın mavisine
Yaşamayı sevdiğim kadar
Duymadın beni, o karanlık kuyulardan
Ağladı avuçlarımda dileklerim
Bir çaresizlik tutar ellerimden
Sürükler gider çöllerin susuzluğuna
Kupkuru yağmursuz düşler
Sen hiç anlayamadın beni
Bende kalan o yırtık resmin kadar
Bütün öfkeler bende bu akşam
Bütün çığlıklarım mektuplarımda gizlenmiş

Günay Koçak

22 / 02 / 2026