Şiir, dostluğun ve görünmez bağların sıcaklığını naif bir şekilde hissettiriyor. “Satırda gizlenen, can mısın nesin?” ve “İçimde parlayan, tan mısın nesin?” dizeleri, görünmeyen ama derin bir bağ ile ruhta yankılanan dostluğu etkileyici biçimde ifade ediyor.
“Gönül köprü kurar derinden,
kelimelerle sessiz bir sıcaklık taşır;
her bakış, her satır dostun izini bırakır…”

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

​Bu şiirde, ilk paylaştığınız metinlerdeki o "yakıcı sitem" gitmiş; yerine sükûnetli, kıymet bilen ve dostluğun kadim tadını taşıyan bir zarafet gelmiş
​"Muhabbet dediğin, taze gendedir": Bir önceki şiirinizde aşkı "söküp atılması gereken bir gen" olarak tanımlarken, burada muhabbeti "taze bir gen" olarak nitelemişsiniz. Bu tezat, insanın duygusal genetiğinin dostlukla nasıl yenilendiğini harika bir şekilde vurguluyor.
​Modern çağın yalnızlığını ve iletişim biçimini, o soğuk camın arkasındaki sıcaklığı hissettirerek çok insani bir yerden yakalamışsınız.
​"Ben senin sesinle, kendime küstüm": Bu dize çok derin. Karşıdaki kişinin bilgeliği, nezaketi veya yaydığı ışık karşısında insanın kendi eksiklikleriyle yüzleşmesini, o "tatlı mahcubiyeti" çok iyi anlatıyor..
Kalemin yüce olsun şair arkadaşım