Her şey yerli yerinde görünür
oysa kalp
bir kez yerinden oynadı mı
hiçbir adres
tam tutmaz…



Artık biliyorum
bazı yerlere
ne kadar yürürsen yürü
varılmıyor.


Sen uzaktasın
ben buradayım
zaten yakınlık dediğin
iki yanlış zamanın
yan yana durmasıymış.


Her sabah
aynı yerden kırılıyorum
ilk düşünce sensin
sonrası
günün bahanesi.

Ne başı oldun bunun
ne de sonu
bir yerde
olması gerekenden fazla
kaldın kalbimde.


Şehir geçiyor önümden
yüzler, duraklar, ışıklar
hiçbiri tutmuyor
sanki hepsi
başka birine ait.



Bir şeyler eksik kalıyor hep
şarap tam inmiyor boğazımdan
ekmek ağır
yaşamak
fazla dikkat istiyor.


Seni gördüğüm anlar oldu
rastlantı demeye dilim varmıyor
sevmedin belki beni
ama yine de
içimden bir şey yer değiştirdi.


Sevmek değil bu dersin belki bana
ama senden vazgeçmek de değil
ikisi arasında
insanı yoran
bir bekleyiş.



Yanlışlar yaptım
çünkü sustukça
içimde çoğaldın
Seni affetmek değil
affedilmek istiyorum artık.


Uzak durdum
olmadı
yakınlaştım
o da çözmedi
insan bazen
taşıdığı yükü
bırakamıyor.


Rüyalar kısa
uyanınca geçiyor
sen geçmiyorsun
en çok da
bu canımı yakıyor.


Bir gün gidersem
bu şehirden
arkama bakmam
ama seni
yanımda götürmemek
elde değil.

Merak etme
sana şiir yazmam
seninle konuşmam
zaten
en zor konuşmayı
kendimle yapıyorum.


Bu satırları
gece yazıyorum
çünkü karanlık
insanı
daha az yargılıyor…