Şimdi geçip giden bir eşya değildir;
O, hareket eden her şeyin sabit noktasıdır.

Sen yürüdüğünü sanırsın,
Oysa yürüyen yüzlerindir.
Şimdi ise yerinde durur
Ve seni seyreder.

Dün dediğin şey
Hafızanın titrek bir gölgesidir;
Yarın ise henüz doğmamış bir ihtimal.

Şimdi;
Ne hatıradır ne beklenti,
Şimdi, varlığın çıplak hâlidir.

Zaman aktı sanırsın,
Çünkü sen değişirsin;
Değişimin gürültüsü,
Zamanın sessizliğini örter
Ve sen o örtüyü
Hareket sanırsın.

Bir anı yakaladığını düşündüğün yerde
Aslında bir alışkanlığı tutarsın;
Şimdi yakalanmaz,
Şimdiye ancak yükünü bırakanlar sığar.

Takvimler konuşur, saatler bağırır
Ama şimdi
Hiçbir rakama ihtiyaç duymaz;
Çünkü o,
Ölçülmeden de vardır.

Beklemek yarına aittir,
Pişmanlık düne;
Şimdi,
Her ikisini de susturan
Tek kelimelik bir hakikattir.

An bölünmez,
Sen bölersin;
Bir parçasını geçmişe sürer,
Bir parçasını geleceğe savurur
Ve ortada kalan boşluğa
“Kayboldum” dersin.

Şimdiye bakabilen,
Zamandan korkmaz;
Çünkü korku hep sonra içindir,
Şimdi ise olduğu gibi durur.

Bir nefes alırsın,
Bir nefes verirsin;
Arasında olan şey hayat sanılır.
Oysa hayat,
O aranın kendisidir.

Şimdi uzamaz,
Şimdi kısalmaz;
Sen acele edersen daralır,
Durursan sonsuzluğa açılır.

Zamana dokunan yaşlanmaz;
Yaşlanan, anı kaçırdığını sanandır
Ve kaçırdığını sandıkça
Daha çok uzaklaşır.

Şimdi öğretmez, ikna etmez,
Zorlamaz;
Sadece oradadır
Ve sen geldiğinde
Hiçbir şey söylemeden
Her şeyi gösterir.

Daim olan zaman değildir,
Şimdi daimdir;
Zaman,
Şimdinin etrafında dönen
Sabırsız bir hikâyedir.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(19 Şubat 2026)