Önemsemediğimiz bir zamanın hatırasıyım ben,
duvarları nem tutmuş bir takvimin
yırtılmamış son yaprağında asılı kalan gün.
Tozlu sandıklarda saklanan mektuplar gibi
sararmış ama hâlâ kokan bir cümleyim.
Seninle daldığım her derin düşte
zaman geri sarar kendini.
Saatler paslı bir ırmak gibi
akıntısını yavaşlatır,
takvimler diz çöker avuçlarımıza.
Gözlerin
geceyi ikiye bölen bir kandil.
Ben o ışığa üşüşen sevdalı bir kelebeğim
yanmayı göze almış
külünden doğmayı öğrenmiş bir heves.
Önemsemediğimiz bir zamanın hatırasıyım ama
senin adın değince dudaklarıma
yeniden filizlenir içimde bahar.
Çatlamış taş aralarından
inatla çıkan bir papatya gibi
sana doğru büyürüm.
Her derin düşümüzde
deniz kabuğu olur kalbim,
içimde uğuldayan ses
senin fısıltındır.
Kıyıya vuran her dalga
adını heceler kumlara.
Bir rüyanın en kuytu yerinde
omzuna bıraktığım gölgem
asırlar öncesinden kalma bir mühürdür,
ne silinir yağmurla
ne dağılır rüzgârla.
Ben,
yıkılmış bir şehrin
ayakta kalmış son kemeriyim.
Altımdan geçen hatıralar
ayak seslerini sana taşır.
Sen yürüdükçe
tarih olur kalbim.
Bazen bir sonbahar akşamında
sana doğru savrulan yaprağım,
kırılgan ama kararlı.
Bazen de karla örtülmüş bir ovada
yalnız bir izim
adımlarınla tamamlanan.
Köhne bir zamanın hatırasıyım belki,
ama seninle kurduğum her düş
geleceğe yazılmış bir kehanet.
Göz kapaklarının ardında
yeniden kurulur dünya,
sen nefes aldıkça
ben var olurum.
Eğer bir gün
gecenin en ağır yerinde
kalbine eski bir sızı düşerse,
bil ki o benim
yılları aşarak gelen
sadık bir yankı.
Çünkü ben
özellikle seninle daldığım
her derin düşteyim,
zamanın pasını silen
bir dokunuşta,
kapanmayan bir yarada,
iyileşmekten vazgeçmeyen bir aşkta.
Ve sen
rüyadan uyanırken bile
bir parça beni taşırsın kirpiklerinde,
ben,
Önemsiz bir zamanın hatırası değil artık
seninle her gece
yeniden yazılan
bir sonsuzluğum...!