Gördüm ki herkes üryan, bir aşkın ateşiyle
düşünce çıkmazında, yanıyor cayır cayır
Kendi başka bedende, ruhu kalmış geride
İstemeden de olsa, yaşıyor cayır cayır

Mutsuzluk paslı urgan, sarıp durmuş varını
Sevmediği el tutmuş, bağlamış yularını
Kime nasıl yüklese, olanların ahını
İçini feryat figan, dağlıyor cayır cayır

Tebessüm gözü boyar, mecburiyet ağır yük
İstemeden bir ömür, taşıdığı dert büyük
Her gecesi işkence, duygusu tümden çürük
Kapanmaz yaraları, kanıyor cayır cayır ,

Eskiden diye başlar, büyük resmin özeti
Söz söyleme sus dendi, o an hayatı bitti
Geceler günler boyu, ödüyor bu diyeti,
Aldığı her nefeste, ölüyor cayır cayır

Böyle geçti yılları, her şey ızdırap keder
İtiraz edemedi, böyle yazmıştı kader
Çekildi kabuğuna, değişse ne fark eder
Ömrünün son demine yürüyor cayır cayır

Dayanılmaz olmuştu, çektiği tüm acılar
Başlamadan bitmişti, çocukluk denen yıllar
Sizler sebep oldunuz, derken gözünde yaşlar
Hançeri yüreğine, saplıyor cayır cayır

Artık son vermeliydi, imtihanı çok zordu
Beli ki hayat denen, başkasına oyundu
işte böyle bir oyun, hayatın sonu oldu
Dünyanın çilesine, rest çekti cayır cayır

Tavana ipi asıp, sıkıca düğüm attı
Kırık bir sandalyede, son uykusuna yatı
Ne ızdırap ne keder, dünya çilesi bitti,
Ardından vefasızlar. ağlıyor cayır cayır


Ünsüz Şair TURABOĞLU
19 Şubat 2026 -an şiir-
Yavuz Sultan ÖZTÜRK