Yokluğunla sınandığım bir gecenin karanlığında,
Pişmanlıklarımla başbaşa buluyorum kendimi.
Ruhuma işlemiş yanlızlığın verdiği acıyla, seni düşünüyorum.
Seninle yaşamak ne kadar zor olsa da ,
sensiz olmak ta bir o kadar acı veriyor sevgili.
Gözlerimden buram buram hüzün çoğalıyor.
Ve gözyaşlarımı ecelin avuçlarına akıtıyorum.
Bu son pişmanlik, bu son karar, bu uğruna düşen son damla olsun.
Yoksa,
ya düşüncelerim sende mahkum kalacak, ya da kalbimi dağlayacak bu aşk.
Seni aklımdan çıkarıp özgür yaşamak istesem de,
kendi karanlığımda yok olacağım biliyorum.

Ayın bile parlamak istemediği bu gecede, kararsızlığın üzüntüye dönüştüğü saatlerde,
senli, sensiz,
ve bizli düşünceler kol geziyor
zihnimin sınır tanımaz her ücrasında...


Seni bu kadar çok seviyorken, yüreğim bu kadar bağlanmışken,
bana yüklediğin bu acı peki neden?
Aşkın için her şeyden vazgeçmişken,
hayatımın en güzel çağlarını sana adamışken,
bunca keder reva mı bana söyle!

Karanlığın getirdiği yanlızlık acı acı haykırırken yüzüme,
karabasan düşler kol geziyor
yaralarıma tuz bastığım uykularımda.
Zamanın kendi seyrindeki akışıyla,
nefes alışverişlerim yavaşlıyor.
Kendime yabancı olmanın verdiği bedbahtsızlıkla, yok oluyorum çektiğim zulmün kıyısında.
Hayallerimi bir bir tüketiyorum,
ve ben tükeniyorum.


Yanındayken bile,
yanlızlık rıhtımına demir atmış gibiydi gönül teknem.
Hangi yöne döneceğini bilmeyen dümeni,
kır diyorum bazen,
kır senin olmadığın adaların limanlarına.
Yeni bir  yelken açıp,
git diyorum belirsizliklerin arkasından,
kurtul bitsin pişmanlıklar cenderesinden.
Koş diyorum yeni hayallerin peşinden.
Yalancı olsa da mavi denizler, yakamozlar,
gerekirse ölüme meydan okurcasına,
her mevsim filizlenip renk ver kaderinin kollarında.
Umut ile.