ANLADIM Kİ

Uzun bir yoldayım,
seninle başlayan, umutla devam eden.
Yolun sonu nereye çıkar bilmiyorum.
Ama söz dinlemeyen duygularım
sanadır biliyorum.
Belki sonu uçurum bu yolun belki de isyan.
Ne farkeder ki sen gittikten sonra,
Ha ölüm ha nisyan.

Hüzün şeridinde
savruluyorum bir o yana bir bu yana
Aklım şaşmış,
mantığımsa zaten kendini kaybetmiş.
Peşimi bırakmayan gölgem bile
sende kalmış.
Hani kalsan diyorum sana yazık,
gitsen bana yazık.
Bu aşkta ikimiz de yara almışız.
İkimiz de uçurumdan aşağıya bakmışız.

Bana git dedin, senin için gittim.
Kal deseydin belki de kalırdım.
Gittim ama, nasıl gittim!
Ayağımı sürüye sürüye,
gözyaşımı döke döke,
ardıma baka baka,
kalbimi kanata kanata,
binbir acıyla gittim.


Dilimdeki vedaların yerini
kalbimdeki davetler aldı.
Her gidişin dönüşü sanaydı.
Benimkisi böyle bir araf işte.
Anladım ki; kalsam da seviyorum gitsem de.
Öğrendim ki;
olsan da özlüyorum olmasan da.
Benimkisi böyle bir aşk işte.


Gitmeliydin, biliyorum.
Kalbin uçurumun kenarına gelmişti , hissediyordum.
Gözyaşlarım yerine,
sevdamın kan damlalarıydı içime akan.
Aşkımın şahidiydi yıldızlar,
sen diye sarıldığım karanlık geceler
ve bu Hüzünlükent.
Gidişinle birlikte sarsıldı gökyüzüm
ve Narin duygularım.
Artık kelimelerim keskin bir Kılıç olsa da
suskunluğum en güçlü zırhım.
Senden sonra her şeyin cahiliyim.
Bildiğim bir tek şey var;
O da seni sensiz de seviyorum.

Erkani. K