Hayatla aram pek iyi sayılmaz, genelde sürtüşür, didişir dururuz. İplerini, bağlarını çoktandır koparmışım bu hayatın. Sırat köprüsü gibi öyle günlerden geçtik ki; kanımız da dondu, dilimiz de kemikleşti, iliklerimiz de kurudu, güllerimiz de soldu, günlerimiz de...

İnsan sevdiği birine sarılmak için iki kolunu yana gerip açar ya hani...ben de öyle açmışım kollarımı her pusuya, tuzağa..öyle yapınca sanki her savaşı da kazanacakmışım gibi geliyor.

Oysa biliyorum ordan ya ağır yaralı ya da mağlup çıkacağımı ama en azından oyunu kendi kuralıma göre oynar, kendi zehrimi de kendim hazırlar kafaya seve seve luk luk dikerim.

Aslında hiç konuşasım yok biliyor musun?
Bu kafayla ne yorum yapmak ne de sesimi duymak istiyorum.

Taş, duvarım diyorum ama yazdıklarınıza da kayıtsız kalıp sırtımı dönemiyorum.

İşte böyle canım, bu aralar fazlasıyla ipi ayağına dolanmış kör düğüm gibiyim.

Sevgiler çokça...

Gule tarafından 21.2.2026 00:26:01 zamanında düzenlenmiştir.