Mürekkep yaladım da tuttum kalem,
Ak mı ak sayfa dokurum nicedir.
“Hocam” der ahali, güler el alem,
Hem yazarım hem okurum nicedir.

Yazdım sandım da yazılan benmişim,
Küt kalemle bir düzülen benmişim,

Baktım ki bir sabah defterim dolmuş,
Ara bul yazacak boşluk nerede?
Vardım bakkala alacak bin olmuş,
Bir ümit bu ya bir komşum vere de!

Yazdım sandım da yazılan benmişim,
Bire bin katıp azalan benmişim,

Zil bülbül çalar yüzü kapı duvar,
Ver selam, alana öp başına koy.
İn, çık merdivenler bile eder ar,
Nasipten öte köy yok, buyur işte toy!

Yazdım sandım da yazılan benmişim,
Köy, köy dolaşıp tozulan benmişim.

Vur davula Osman, meydan uyansın,
Sözü olan evvel selamı alsın.
Hak deyince kalpler harlanıp yansın,
Nasibini alan orada kalsın.

Yazdım sandım da yazılan benmişim,
Toyu kurulup bozulan benmişim.

Gel çöz bu bilmeceyi, aklım şaştı,
Mesut’um, içim borcumla kabardı.
Mürekkep uçtu, söz bitti, dert taştı,
Geride bir garip düzen gubardı!

Yazdım sandım da yazılan benmişim.
Kalanla dönüp ezilen benmişim.