Yalnızlık hasretin son raddesinde
Hüzünlü çehresi pirden ihtiyar
Bir ömrü gizlemiş kısık sesinde
Umutsuz evlattan yârdan ihtiyar

Bakışlar karakış hislenmiş gayri
Sabrın boğumuna yaslanmış gayri
Acı tebessümle süslenmiş gayri
Vazgeçmiş eşyadan vardan ihtiyar

Mecalsiz bakışlar kimin vebâli
Heyhât eden bulur hicran ahâli
Vefasız Ayşeler duygusuz Ali
Boynu bükük mahzun nurdan ihtiyar

Edep saygı erdem dâva hece ne
Sıkıntı gam acı keder gece ne
Düşkünler evine kimler gücene
Ağlar bebek gibi birden ihtiyar

Nerede evlatlar mevt olmuş kayıp
Ne bir vefa kaldı ne de sıdk, ayıp
Çekirdek bozuldu her şey acayip
Yaşlı dünya kopmuş “bir ”den ihtiyar

Dua tomurcuğu torunlar derken
Kapıya koşarlar her sabah erken
Huzurevi züldür evlat var iken
Ahları gizlemiş ardan ihtiyar

Şefkat merhamet mi hak mı niyetin
Hüzün evlerinde huzur pek çetin
Eseridir "mim’siz medeniyetin"
Kovulmuş yuvadan yerden ihtiyar

Ziyarete gidin tecriti giyin
Hürmeti boş verin, gidin ‘öf’ deyin
Hüznünü tadınız itilmişliğin
Bir gün haber verir sur’dan ihtiyar

Huzur evlerinde musalla eri
Hazzetmem bu sözü öteden beri
Evin başköşesi onların yeri
Vazgeçemem senden serden ihtiyar
Yaşayan bahtiyar yazan bahtiyar

Ömer Ekinci Micingirt