Güvendik biz ona, özümüz sandık,
Emanet olanı aldı götürdü.
O yalan sözlere nasıl da kandık,
Toplayıp her şeyi çaldı götürdü.

Ar damarı çatlak, yüzü meşindi,
İçindeki nefret hırsla deşindi,
Sinsice pusuya her gün eşindi,
Umut deryasına daldı götürdü.

Gördüğü her şeye uzandı eli,
Hırsızlık akardı, kamburdu beli,
Karanlık ruhunda bir hile seli,
Gördüğü her şeyi geldi götürdü.

Kendi ayağıyla hızlıca kaçtı,
Hayırı unutup kötülük saçtı,
Haramın yolunu hırs ile açtı,
Bereket ne varsa yoldu götürdü.

Doğruyu bıraktı, yanlışa saptı,
Menfaat görünce haksıza taptı,
Dürüstlükten kaçtı, hep hile yaptı,
Dostluğu kökünden sildi götürdü.

Güler yüz takınıp mülküne baktı,
Zehirli sözüyle kalplere aktı,
Güven köprüsünü kökünden yıktı,
Vefayı kalbinden dildi götürdü.

Sandık ki kendince dürüst bir candı,
Meğer o vefasız kirli bir kandı,
Hakkı gözetmeyen azgın bir yandı,
Girdiği kapıdan oldu götürdü.

Haram lokma yiyip şişerken gövde,
Arsızlık hükmeder karanlık evde.
İyilik kalmadı artık bu devde,
Vebali boynuna doldu götürdü.

Yüzsüzlük mülkünde eyledi karar,
Yediği her lokma millete zarar,
Sanma ki yaptığı kendine yarar,
Ahlakın önünde seldi götürdü.

Doymak nedir bilmez, gözü hep açtır,
Yüreği kapkara, hayra muhtaçtır,
Zalimin elinde kirli araçtır,
Huzuru hileyle deldi götürdü.

Maskesi düşende göründü yüzü,
Hileyle kaplanmış her bir o sözü,
Hırs bürümüş onun hain bir gözü,
Gençliğini taşa çaldı götürdü.

Utanma bilmeyen yüzü bir camdı,
Ömrü hile hurda, her günü gamdı.
Hayra kapı ördü, her işi hamdı,
Hakkını gasp edip bildi götürdü.

Hakkımı yerken o, sağlarken kazanç,
Karanlık emeller, kalmamış inanç,
Gözetmez oldu o ne din ne utanç
Haramı haneye güldü götürdü.

Bir selam verince dosttur sanmıştık,
O arsız narında boşa yanmıştık,
Sözde o insana hep inanmıştık,
İnancı boşluğa saldı götürdü.

Artık bu kapıda yerin yok senin,
Hükmü kalmamış o kirli bedenin,
Peşine takılıp hırsız gidenin,
Vefayı fırtına aldı götürdü.

Şair Ebuzer ÖZKAN