Sevgili Cemre
Bu yorumunla kalbime düşen cemreyi hissettim; havaya, suya, toprağa değil, doğrudan ruhuma... Şubat'ın o sarsılmaz yalnızlığını, "dışarıdaki net dünya" ile "içerideki bulanıklık" arasındaki o uçurumu, iki fincan kahvenin birinin hep boş kalışını ve o soğuk bekleyişin ağırlığını böylesine vakur, böylesine derinden okuyup hissetmen... Kaleminin ucundan dökülen bu sözler, şiirin kendisi kadar mahir ve samimi. Sanki o boş fincanı sen de bir süre elinde tuttun, soğuğunu teninde hissettin de yazdın bunları."Şubat'ın kısalığına inat, 'neden hâlâ buradayım' sorularını bu asil ve samimi sitemle işleyen kaleminiz" demişsin ya... İşte tam da o sitemin, o inatçı bekleyişin içinde bir umut kırıntısı bulman, beni en çok duygulandıran kısım oldu. Çünkü şiir de öyle değil mi? En karanlık Şubat'ta bile, bir yerlerde cemre düşmesini bekleyen bir yanımız var.

Gönülden selam ve muhabbetle,

🙏✍️☕