Bu şiir, sahteliğin kol gezdiği şu dünyada "gerçek bir dost" bulmanın ne kadar zor olduğunu anlatan bir gönül feryadı gibi ahmet. Sanki heybeni sırtına takmışsın da şehir şehir, semt semt o samimiyeti arıyormuşsun gibi bir yorum hazırladım: Hakiki Bir Gönül Kapısı Arıyorum
Bu mısraları yazarken, sadece bir arkadaş değil; ruhumun aynası olacak, düştüğümde elimi değil gönlümü tutacak o "gönül ehlini" arayışımı anlattım. İstanbul’un kalabalığından Erzurum’un soğuğuna kadar her yerde o sıcaklığı aradım ama nafile.Minder Değil, Gönül Döşeyen Lazım:
Gözyaşına sadece mendil olan değil, o acıyı kendi yüreğinde duyan; sofrasında garibe yer açan, gösterişten uzak bir dostun hasretindeyim. Benim dostum dediğin, ben orada yokken bile benim onurumu kendi onuru gibi savunmalı. Sözde değil, özde dost olmalı.
Can Veren, Kadir Bilen:Bu yalan dünya deminde, dost dediğin kadir kıymet bilmeli. Hak yolunda yürürken kalbi aynı tempoda atmalı. Öyle bir vefa olmalı ki aramızda, ölürken bile dostunun uğruna gözündeki o ışık sönmemeli. Valla billa ile yeminle değil, yaşayışıyla ispat etmeli dostluğunu. Kısacası ahmet der ki:
Dost bulmak kolay, ama "gönül ehli" bulmak imkansız gibi. Herkesin dili "vatan, millet, dost" der olmuş ama ayaklar toprağa basmıyor. Ben, canını Hakk’a emanet etmiş, sözü senet, özü rahmet bir can ararım.