Kör yazgına elbet ki ezeldendi kuruldun
De ki bizlere Ey Gâzi Şehit nerde vuruldun?

Gönlümde benim kor iki yârem görülürdü
İki yâre delikten kara yazgım örülürdü

Bir mâvi bakıştan, Ben Olan Tanrı’yı gördüm
Bir mâvi bakıştan, Ben Ölen Tanrı’yı gördüm

Rûhum o zamandan beri bir canlı cinâyet
Ölmek, Yaşamak... Hepsi Küfür! Hepsi İhânet!

Ey yazgısı bitmez gecelerden kara insan
Ey dermanı derdin ile düşmüş dara insan
Ey sonsuza hasret, yolu çıkmazlara insan
Hiç’ten daha azken, yaradan çok yara insan

Aç gözleri bak, gerçeğidir yazgımızın bu
Bizi sergileyen merceğidir yazgımızın bu

Bize şimdi semâdan ne haber var, ne bizim yer
Her yerde zulüm, her biri kurt, her çaba boş ter

Ki döner dururuz İksion’un biz tekerinde
Bir nebze rahat, şüpheli, ölmek şekerinde

Lâkin bu kader çarkını Bir An vuracaktır
Bir An ve Bilinç! Sonra bu kör çark duracaktır!

O zamâna kadar lâzımıdır her çile hâlde
Her bir çileden sona cevap saklı suâlde:

Sevdâ denilir yazgına evvelde kuruldun!
Ey Gâzi Şehit söyle ne An, Nerde vuruldun?