0
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
53
Okunma
O ışınları tel tel koparıp Tanrı güneşten
Gül çehreni hep saç diye nurlarla kuşatmış
Nurdan mı değil sendeki ruh bil ki ateşten
O ateş beni kendinde yanarken de yaşatmış
Rûhunla şu rûhum tanışık sanki ezelden
Bundandı ki vazgeçti gözüm seyr-i güzelden
Her ânına öldüm yaşamın subh u şebinden
Ölü gönlüme gel âb-ı hayat sun şu lebinden
Her pâresi bir başka füsûn başka letâfet
Hayran sana bülbülde sükûn gülde kıyâmet
Elbet gülizârdan geçişin zor oluyordur
Seni seyre dalan lâle utançtan soluyordur
Ölsem göğe çıksam gezegenler dökülürdü
Seni görmeye dünyâya iner hûri melekler
Âlem denilen ip ta ezelden sökülürdü
Aşkın ateşinden kor alıp yansa felekler
5.0
100% (2)
