Mutluluktan daha evvel hani hiç ağlamadım
Bu da rûyâya nasipmiş ya ne bilsin deli can
Gecenin dördü sabah vaktine hiç bağlamadım
Varlığından beri hiç böylece ıslanmadı tan

Bir çisem görmedi çehresi al güllerimin
Tutuşup parladı sağlam dalı bülbüllerimin
Şu perişânlığı... Vâh hâline sünbüllerimin
Gözde yaş kalmadığından mı gelir ağzıma kan?

Şimdi yansam ne olur düştüğümün bokluğuna
Koca dünyâda düşen pâyeme aşk çokluğuna
Böyle aşkın hani hem vârına hem yokluğuna
Eğmişim bir kere ben dik başı gelmez bana şan

Deyiver âbi çocuk vâh ki neden böyle sakat
Ne vakit hatrıma gelsen bu suâlinde tokat
Doğmayıştan deyiverdin de Yunus kalpte fakat

Köşk-ü cennet gibi endâm ediyor çift kapı han
Rahmetin sen yetecek yavrunu kurtarmaya san
Herkesin alnına bir namlu hazır etmeye dan
Ah bu kör kahbe kader sâdece an mevzusu an!