şu yalan dünyamın içinde
beni hayata bağlayan sensin sandım
oysa insan bezen körleşirmiş
gerçekleri göremezmiş

insan
en çok nasıl kırılır bilir misin
inandığı yerden
inandığı kişiden
içimde ki neşeli şen şakrak çocuk
sustuğunda anladım

kalp kırılır ama cam gibi değil
dağılmaz parçaları dört bir yana
toplamak istersin ama
her bir anı elini kesmeye başlar

oysa
ne kadar değer versen
o kadar sevilirsin derlerdi
senin için değerim
avuçta ağırlık yapan toz gibiymiş
savrulunca anladım

insan yaş ile olgunlaşmaz
paramparça olup
sağlam bir hayalin kalmadığında
zerre zerre toplanıp
kendini yeniden kurduğunda
olgunlaşırmış

oysa ki aşk
büyümeyen bir çocuktu kalbimde
sevmeyi bilen
masum ve bir o kadar saf

bir gün
kalbinin sokaklarında
o çocuğun sesi kesildiğinde
en ağır bedel olur
sessizlik

Sözler değerini kaybettiğinde,
Boğazında düğümlenecek
o zehirli kelime:
Ebedi bir bensizlik

( © Fatih Bilen | Tüm telif hakları saklıdır.)