Ölüm hak vakî de,
Kursak kalmaz sakî de,
Aşk yürek işi de,
Bilmeyen görmez pirinde.
Ateş od’la yanmaz ki,
Gönülsüz aş pişmez ki,
Cenk namertle edilmez ki,
Sofraya koyduğun yetmezki.
Mevlâya varmak yürek işi,
Kişi kendinde bitirir işi,
Dünya hoyrat bir rüzgâr işi,
Estikçe kalır sadece isi.
Sen sen ol dolaşma avamda,
Firkât eylersin fani meydanda,
Sarhoş eyler seni, hem viranda,
Eyler seni berduş gibi ayanda.
Gel ne olursan ol bu kapı açık,
Aklında,kalbinde hor ve karışık,
Gönül aşk yoluna hep alışık,
Abdal ol,divane ol,gel yine aşık.
Yoluna can veren mahbup peresttir,
Kişi ahvalinden bitap guresttir,
Düş eline düşmüşte derdesttir,
Tek çare aldığı vakt-i abdesttir.
Şaşırıpta kalma hiç bu halına,
Aciz bir kuluz,çare yok giryanına,
O’ndan başkası yok dermanına,
Yan narınla hû ile dem tut yarana.