RUHUMUN GÜNEŞİ

Gecem olmadı gündüze hasret kalayım,
Ne güneş doğdu, ne de ay hilal oldu.
Mevsimler tersine döndü;
Yazım kış, baharım ise hazan oldu...
Aramadım doğacak güneşi, olacak yazı.
Dolunay sen, ben ise hilal; sende saklı,
Mevsimler ise bir başka aktı.
Ağustos sıcağında üşüyor beden,
Zemheri kış gecelerinde ise ateş içinde...

Ah gönlümün güneşi, hilali, dolunayı!
Kalsam senden ayrı;
Gecem gece, gündüzüm gündüz değil.
Her anım acı, her anım ızdırap,
Sol tarafım ise felç...
Gözlerimle değil, gönlümle arıyorum.
Hasretinle hasretim; bazen uzak,
Bazen benle, beni yakıyor.
Cilve naz karışmış, edemiyorum ayrı;

Ah ahu gözlüm, ah gönlümün sahibi...
Ben sana yangın, ben sana vurgun!
Seninle sen oluyor gönlüm,
Seninle şen oluyor ömrüm.
Doğmasa güneş, olmasa ay;
Değil umurumda, varsan sen.
Gel bırakma, hasretinle yakma;
Olsun cennet de cehennem de başkasının.
Ben sensiz cehennemde, ateşiyle yoğrulmaktayım;
Seninle cennetinde koşmaktayım...

Gel nurum, gel güneşim, gel ey ruhum!
Bırakma beni benle, ben senleyim.