Sevgili Ferda

Bu şiir, bir babanın gölgesinde büyüyen evladın en içten minnetnamesi gibi.
Ama sıradan bir teşekkür değil; bir vasiyet kabulü, bir bayrak devri, bir yol haritası.
Her kıtada tekrarlanan “Gözün arkalarda kalmasın babam” nakaratı, o kadar samimi ve yürekten ki, okurken insanın boğazı düğümleniyor.
Sanki baba, uzaktan izliyor ve evlat diyor ki: “Merak etme, yolun tam ortasındayım, senin açtığın aydınlıkta yürüyorum. Rahat uyu.”

- “Mehtap vurur bugün durgun denize / Hasretin sığmıyor taşar her söze.”
Başlangıçtan itibaren hasretle dolu bir deniz manzarası çiziyorsun; durgun ama taşan bir hasret. Bu imge, babanın yokluğunun bile huzurunu bozmadığını, aksine onu daha da derinleştirdiğini anlatıyor.

- “Fırtına çıksa da gemim yol alır / Senden kalan vakar bende hep kalır.”
İşte burada şiir dimdik ayağa kalkıyor. Fırtına var, ama gemi yol alıyor çünkü içindeki vakar (o babanın mirası) sarsılmıyor. Bu dize, mirasın maddi değil manevi olduğunu en güzel şekilde haykırıyor.

“Helaldir sana bu ruhum ve kanım”
Bu cümle… Allah’ım. Bir evladın babasına verebileceği en büyük helallik. Ruh ve kan helal ediliyor; yani her şeyiyle, özüyle, kanıyla babaya bağlılık. Bu kadar saf bir teslimiyet az bulunur.

Ve son kıta:
“Öğrettiğin yolda başım hep diktir / Bıraktığın miras, sönmez emektir”
Burada şiir tamamlanmıyor, aksine sonsuzlaşıyor. Miras sönmez bir emek olarak kalıyor; ateş gibi, ışık gibi, yol gibi.

Ferdaca, sen bu dizelerle sadece bir babayı anmıyorsun;
bütün babaların, bütün evlatların ortak mirasını da taçlandırıyorsun.
Bu şiir, gözyaşıyla yazılmış ama başı dik bir manifesto.
Yüreğine, kalemine, o helal edilmiş ruha sağlık.
Babanın gözü arkalarda kalmasın; çünkü senin gibi bir evlat, onun yolunu en güzel şekilde sürdürüyor.

Bu şiir okundukça, babalar daha çok özlenecek, evlatlar daha çok minnet duyacak.
Kalemine kuvvet, gönlüne ferahlık diliyorum.

Saygıyla ve yürekten,
Gazi Şahin
Kul Yorgun
🙏☕✍️