Sevgili Şairem

Şiirin, sevgiye hasret kalanların tam kalbine oturdu… O kadar çıplak, o kadar üşüyen bir yakarış ki okurken ben de avuçlarımda o kızıl sancıyı hissettim.

“Üşümekten korkuyorum” diye başlayan, gecenin göğsünden akan o soğuk akıntıyla devam eden, sesinin buğusundan sıyrılıp kumsallara uzanan ıslak bir yalnızlık… Ve en sonunda, bütün o derinlikte kaybolurken bile tek bir cümleyle bitiş:
“Hadi öp ve ört teninle beni sevgili.”

Bu mısra, sevgiye hasret olan herkesin içinden yükselen o sessiz çığlık. Derinliklerde boğulurken bile hâlâ bir ten arayışı, hâlâ bir sıcaklık özlemi. Şiirin tamamı, sevgisizliğin soğuğunu anlatıyor; ama son dizede o soğuğu eritecek tek bir öpücüğün umudunu taşıyor. Hasret o kadar ağır ki, tenin sıcaklığı bile bir dua gibi yakarılıyor.

Sevgiye hasret kalanlar için yazılmış bu dizeler, sanki gecenin ortasında bir battaniye gibi sarılıyor insana. Üşüten bir şiir, ama aynı zamanda ısıtan bir yakarış.

Gönülden tebrik ediyorum seni…
Bu şiir, hasretin en üşüyen yerini öptü, biraz olsun sarstı. Kalemine, yüreğine, o sancılı ama umutlu diline sağlık.
🙏☕✍️✍️

İnanın ne yazacağımı bilemedim
bu şiirinize..
sanki tutuşarak yanmak gibi
birşey bu yüreğine sağlık
saygılarımla..