Bir gün Ana baba günü görmeden,
Muradı mahşere, kaldı garibin.
Oğul uşak sarıp, gülü dermeden,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Ne yüzü güldü, ne de sevindi,
Kuru ekmeğini yiyip gevindi.
Hakkımsa razıyım deyip avundu,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Söz etmezdi acısından halinden,
Anlamadılar onun ahvalinden.
Kimse anlamadı onun dilinden,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Gam keder deryasında epey yüzdü,
Hiç kimseyi ne kırdı nede üzdü.
Seyyah gibi kendi halinde gezdi,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Yaktığı ocakta duman tütmedi,
Ektiği tarlada ekin bitmedi.
Mevlam ona uşak nasip etmedi,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Ne oyun bilirdi, ne de bir hile,
Ömrünü tüketti gam ile çile.
Gönlünü eyledi herkese köle,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Bir gün görmez isek hemen arardık,
Kardeşten de öte sever sayardık.
Ekmeği bölüşür azla doyardık,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Tozoğlu der gitti sessiz sedasız,
Baya varmış etrafında vefasız.
Kimsesi yokmuş sanki yapa yalnız,
Muradı mahşere, kaldı garibin.

Mustafa AK (TOZOĞLU)

Bu dizeler kurgu değil, çok samimi dostumun yaşanmış hayatın tam kalbinden süzülmüştür. ömrünü sessiz bir sabırla nakşetmiş, muradını bu dünyaya sığdıramamış aziz bir dostumun gerçek hikayesidir..... Ruhuna fatiha