Öyle hayallerim vardıki.
Dünya ya sığdıramadım taştım.
Ne dereler tepeler aştım.
Nehirlerde sulandım.
Denizlerde boğulacaktım.
Rüzgar esti ,beni sürükledi meçhule.
Yolum öyle engebeydiki bunaldım.
Sonbahardı.
Hayat durmuştu bende.
Yorgun ayaklar ve beyin.
Sokaklar sessizdi.
Acım içimden sızıyordu bedenime.
Sesim tutsaktı sonbahara.
Ilkbaharlar yazlar,ve kışlar çoktan gitmişti.
Sonbahardı.
Tam incir mevsimiydi.
Severdin çok inciri.
Saklıyorum geleceksin belki diye umutlanarak.
Ama ölenler hiç dönmuyorlardıkı.
Ama umut peşimi hiç birakmiyorduki.
Belki geleceksin diye.
Kimbilir belki dönersin.
Belki belki.
İcimden neler sesleniyor bilemezsinizki.
Bilinde demiyorum.
Ağıtım oldu sonbahar şarkısı.
Belkim oldu güftelerim.
Ağla,sızla istersen.
O sonbahar yok artık rüzgarlar hep süpürdü.
Incirler olana kadar neden beklemedinki.
Ben bekliyorum meçhulden bir ses gelir diye.
Inciri çok severdin sen.
Incirler seni bekliyor.
Sonsuza dek.
Dönmüyeceksin biliyorum.
Ama sevgim yuceltti seni benliğimde.
Ölmen gereklimiydi bu sonbaharda.