ışıkları kim söndürdü
kararan insan rengim miydi
neyse neydi
üşüyen çaresizliğime de bi’ bakın
ve neden biraz da
demir çelik
hatta biraz da japon olamadık
en son hangi fikire beton döktüm
hiç hasarsızca düşündünüz mü


sonra elek oluyordu
şehirler beldeler köyler
zengin fakir kim varsa
paylaşıyordu
aynı korkuyu ve endişeyi
ve her kim varsa
ben oluyordu hepsi birden


sonra bir ses…
ben dilinde kendi bedeninde


- ben bir anneydim
- ben bir hamileydim
- ben bir bebektim
çocuk adam kadın
neyse neydim
kimse kimdim
her yaşta her şeydim


yaşamış gibi yapıyordum size
göçük altı kelimelerden yaklaşıp
molozların kerpiçlerin arasından
ve iki dudak arasından sızıyordu
çaresizliğin çığlık s’esleri…


gün kendi saçlarından ağarırken
sevinçler mutluluklar
gözyaşlarına telaşlara karıştı
dört bir yanım
on yedi yaş altı
ve on yedi yaş üstünde
birer birer cansız beden oluyordu


ben benden olduğumda
sen senden olduğunda
o ondan olduğunda
biz bizden olduğumuzda
siz sizden olduğunuzda



vakit; 4:17’ye sabitlenmişti
güneş toprağa karıştı
“sesimi duyan var mı?”






06.02.2026
Pazarcık/KAHRAMANMARAŞ
Fatih AYDEMİR