Altı Şubat günü, unutulmaz bir kâbus,
Halkım derin uykuda, sanki gaflette mahpus. Korkunç bir uğultuyla yer yerinden oynuyor,
Aman ya Rab, sanki kıyametler kopuyor!

Kimi yalın ayak koşar, ayaklar kan revan,
Kimi masa altında, üstünde koca beton.
Kurtulurum sanıp atladı balkondan,
Meğer bina çökmüş, sekiz kat birden.

Kalorifer kazanı patladı bir binada,
Uyurken canlar, boğuldu kara dumanda.
AFAD, AKUT, Kızılay; sivil kurumlar
Kenetlendik asker, polis, tek koldan...

Bu felaketi ancak o anı yaşayan bilir,
Ölüm, her bir nefese o gün nişan verilir.
Boş bu dünya; mal mülk, hepsi yerle bir oldu,
Görün işte, zenginle fakir o gün bir oldu...

Korkudan yüreği ağza gelen mi dersin? Bodrumlardan çığlıklar: "N’olur bir ses verin!
Enkaz altından yükselen yalvarışlar duyduk,
Vallahi biz o gün, o enkazdan yeniden doğduk...

Kardeşliği yaşatan Rabbe binlerce şükür,
O güzel gönüllerdeki emek ne büyüktür.
Kimi sırtında taşır, kimi tutmuş yürütür,
Yağmur, çamur demeden ter dökeni gördük.

Öğretmeni, hemşiresi, işçisi, doktoru,
Öğrencisi, eczacısı, avukatı, garsonu,
Uzaklardan, dış devletten çıka geldi birçoğu,
On bir ilde yek vücut, çalışan ordu kurduk...

Secdeye varıp orada uzun uzun ağladık,
Giden canlar ardından dualar bağladık.
Hiç ummazken o gün tersi düzü bir olduk,
Geceler boyu sarsıcı artçılarla savrulduk.

Allah için her nefeste tövbeye çağrıldık,
Çadırlarda komşularla dertleşip ağlaştık.
Çileli gecelerde hüzünle mahvolduk,
Devletin şefkat eliyle yeniden doğrulduk.


Sana sığındık ya Rab, dindir bu yakan elemi,
Bir daha yaşatma millete, böyle bir depremi! Lütfunla kuşat, koru tüm Müslüman alemini,
Arş-ı Alâ’da kabul et, bu yalvaran kalemi!

Ayşe Ciplioglu Kaş