Benim iki aydınlığım vardı şu dünyada
Biri güneş, biri de kalbimin sahibi
Mutluluğun, aşkın anahtarıydı
Karanlığımı ve kalbimi aydınlatan
Her günüme kuş cıvıltısı ile başlardım
Perdeyi aralar masmavi bir dünya
Alabildiğine güzellikler düşerdi gözlerime...

İblisler sökün etti acunun her ülkesine
Halkların kardeşliğine nüfuz ettiler
Hortlattılar haçlı seferlerini geçmişten
İnsanda ne namus bıraktılar, ne de onur
Kadınları oyuncak gibi kullandılar
Körpe çocukların ırzına geçti şeytanlar
Nice bebekleri katlettiler ayin diye kurban!..

Aşkı/sevdayı para, mal, mülk ile devirler
Tanrı’yı kıyamete zorlayacağız diye
Akıl almaz kahpeliklerle Tanrı’ya saldırdılar
Güneşi zapteylediler, doğayı kuruttular
Gönül dolusu sevgimi benden aldılar
Neyleyim ben şatafatlı hayatı yaşamayı
İnsan, gerçek dava adamı olmaktı amacım!..

Fezada gibiyim yer yüzünde dolanıp duran
Kime güvendimse güvenim boşa çıktı
Nice insan gördüm açlık, susuzlukla ezilen
Yok artık bunun güzelliğe dönüşü yeniden
Her şeyi çaldılar elimizden alkışlanarak
Yalnızlığımın girdabında son duadayım
Yeni bir tufan bekliyorum sonsuzluğa varan!..

Zafer Direniş
...