ATAKÖY PARKINDA

Affan dedeye saydığım para,
Boşa gitti çil çil.
Boş, boş baktı bana anlamsız,
Vermedi çocukluğumu.
Dede Korkutlar aradım,
Çocukluğumu sormaya,
Birdi ağzı hepsinin
Bilmiyoruz dediler.

Çaresiz dolaşırken öyle,
Her bahar-yaz
Misafir ettiğimiz Çatılarımızda
Leylekler geldi aklıma
Zarif göçmen kuşlar,
Sabahleyin gürültülü besteleriyle
Neşeli uyandığım.
Rüzgardan bozulan yuvasını,
Dedeme nazlarla onarttığım,
Tek ayaklı cambaz dostlarım.
Geçiyorlardı süzülerek gökyüzünden,
Sordum ümitle,”nerede çocukluğum?”
Cevap veremediler,
Uçup gittiler hoşça kal selamıyla
Önemseyerek baktılar…

Her sabah,rengarenk çiçeklerle
Koşan çocukların ahenkli seslerinde
Ceviz ağaçlarında salıncaklarda Hissederim kendimi.
Uçurtmaları uçuran rüzgar kanadım olur.
Özgürlüğe susamış gazlı balonlar gibi,
Havalanırım göklere,
Çocukluğum geldi sanırım.
Sonra araba gürültüleri,uçak vınlamaları,
Tren çığlıkları böler rüyamı...

Her ilkbahar leyleklerle geldiğini sandığım çocukluğum
Uçar gider çaresizce….
Dönemeyeceği diyarlara…..

Benim çcukluğumda leyleklere yaşlılarımız hacı leylek derlerdi. Ondan esinli bir dörtlük.

HACI LEYLEK
Anlattı hacı leylek tavaf nerede vardır,
Kabe’ye gidenlere neden,nereler dardır,
Şeytan taşlanan yerler hangi manaya yardır.
Bilinmez mi alemde ne çok da şeytan vardır.

(DxG)