Yalnızlığın dikişini söken bir rüzgârla başlıyorum
Geceyi yorgan niyetine örten annesiz çocuklar gibi
Kırıldım.

Ama ses etmedim
Zira çığlıklarım harfleri bozar diye korktum
Bu yanışın tarihi yok
Takvimler tutmaz içimdeki mevsimi

Sen d/okununca gözlerime
Ateş adımı öğrendi
Kalbimin tavan arası sızdırıyor şimdi
Eski fotoğrafların küf kokusundan
Zaman orada hep yarım kalmış
Bir gülüşün çerçevesi yamuk
Bir susuşun ortasında donmuş
Bazen alnıma düşen şey
Bir hatıranın serinliği
Bazen ansızın patlayan bir ses
Hangisi daha derin iz bırakır
Bunu düşünmekten vazgeçtim

Bir sabah zamanı avuçlarıma aldım
Kalbimi susturdum
Çünkü sustuğu yerde bir kadın
Toprak çatlar
Hikâyeler kurur

Ben orada sessiz bir yapı kurdum
Yüzünü andıran bir boşlukla
Kirpiklerimde ağır bir hava vardı
Saçlarımda geçmişten kalma bir ezgi
Yanında ağlayan gülüşümle bekledim

Aşk dediğimde.
Sen sağırdın
Hiçbir çağrıma
Ses vermedin
Kendime çekildim
Dudak kenarında bıraktığım susuş
Gözlerimin yönü olan
Soğuk bir yakınlık
Beyaz ama ağır
Kırıldı aynalar arkamdan
İçimde büyüyen ses
Akırıldırtık harflere sığmaz oldu
Geceler ağlamamı temize çekerken
Düşüyordun rüyalarımdan
İz bırakan bir koku gibi

Bil ki
Ben seni
Gerilmiş bir sessizlikle sevdim
Kimsenin duymadığı
Bir gün parmaklarımda tuz kaldı
Gözlerimden mi geldi bilmiyorum
Taşlara anlattım içimi
İnsan yüzleri kapalıydı
Yangınımı taşıyacak yer bulamadım
Oysa kaç yangın söndürdüm
Göğüs kafesimde

Saçlarımda savaş artıkları
Sokak lambaları gördü
Nasıl yanıp eridiğimi
Bitmemiş her cümlemde
Bir şehir hâlâ yanıyor
Zaman üstüme çöktükçe
Kül birikiyor
Ellerim titriyor artık
Unutulmuş bir ritüel gibi
İnancım sende eksildi
Bu yüzden hiçbir dua
Yerini bulmuyor içimde
Seninle tükenmiş bir yerde
Kendime sürgün oldum
Dudak kıyısında sustuğum
Gözlerimin yönü olan
Günahım kadar beyaz
Soğuk bir yakınlıkta

Ben hâlâ
Kül çiçeklerinden
Gizli yanışlar büyütüyorum
Adını unutan dilime rağmen
Dudak kıyısında sustuğum
Gözlerimin yönü olan
Günahım kadar beyaz
Soğuk bir yakınlıkta

Artık biliyorum
Bazı ayrılıklar kayda geçmez
Bazı bekleyişler
İnsanın içine gömülür
ancak şiirle nefes alır
Bir kâbusun içinden
İzlerini arayan o eski ben
Seni özlemiyor
Çünkü bir şiir daha
Eksilmesin istiyor
Bir yanık daha

Bir Şiir daha ölmesin
Ben k/adın sesiyim