Yorgun insanlarla dolu mahallenin en yoksul sokağında yaşıyordu hayallerim
Evin tek katlı bahçeli ufacık bir şeydi
Her akşam işten binlerce isyanla gelen annem ve babam
Ve ortanca kardeşimle bana bakmaya çalışan en büyük ablam
Çocukluğunun en güzel zamanlarinda hayatını bize harcamaya çalışırken
16 yaşında evlilikle tanışan o bahtsız güzel ablam
Evden gider gitmez cehenneme dönen bir hayattı işte benimkisi
O gün önüme açılan ucurumlardan bugün bile düşüyorum
Yaşım ablamın gittiği yaşa gelmiş, hayattaki yerimi almaya çalışıyordum ,derken ikinci Dalimda kırıldı kökünden
Ve yapayanliz kalmıştım, beraber huzur bulduğum ablalarimla yasadigimiz evde
Bunu kendime bile ilk kez anlatıyorum.
Yok yok aglamiyorum
Ağlamaz çünkü erkekler sadece içime atıyorum
Günler geçiyor mevsimler değişiyor ben aynı kaldigimi sanıyordum
Taa kı o güne kadar
O gün güneşin doğuşu bile bir farklıydı sanki
Uyangim yatak aynı ,oda aynı
Pencerenin önündeki ayva ağacı aynıydı
Ama Güneş sanki başka
Parlak beyaza çalan bir ton, itici bir aydınlık
Ne olduğunu anlayamadigim bir bambaskalik
Karşı ev üç katliydi ve bir katı boştu
Anlamadığım bir kalabalik birilerine hoşgeldin deyip duruyordu
İçlerinde sarı saçlı Pembe yanaklı yaşı en fazla on sekiz olan ve sürekli somurtan bir kız dikkatimi çekti
Aldırış etmeden yürüdüm gittim yoluma
Ama saskinlikla baktığım gözleri takıldı aklıma
Öyle bakıyorduki bakışlarından hüzün akıyordu
Günler geçti
Her akşam iş dönüşleri balkonda görüyordum
Bazen oralı olmazdı bazen gülümser konuşmazdı
Günaydın derdim sabahları cevap vermezdi
Merakerderdim onu bir adım yakınıma gelmezdi
Her akşam her yatista uykuya hasret gözlerimle
Hep onu düşünürdüm
Korktuğum başıma mi geliyor diye sorardım kendime
Bu askmiydi acaba merakmi
Bildiğim en agir hakaretlerle suslerdim kendi dusuncelerimi
Onun cam kenarında balkonun ev hucrasina görmeye okadar alismistim ki
O olmadığında görmek için bekler görünce ise gidersim
İsmini soramadım kendimce bir isim buldum ona
Bahar dedim ona içindeki hevesle
Ve onu soluyorken buluyordum kendimi her nefeste
Adı her neyse ne
Gerçek olan hiç birşeyi hiç bir şekilde yaşayamıyor
Hiç konuşamıyordum
Hiç unutmam günlerden cuma kapının önüne sabah yedide çıktım
Bahar balkonda gözlerinde yaşlar hıçkırarak ağlıyor
Göklerden sanki kızgın taşlar yağıyor
Damlaları yüreğime batıyor
Yaklaştım usulca anlatmak istermisin dedim
Bütün yalnızlığımla yanlışlıklarına gittim
Bütün iyiniyetlerimi sirtlayip kalbime
Kendimi onun dünyası davet ettim
Bıktım dedi sadece bıktım
İlk defa duydum sesini
Hani ilkbaharda yağan yeşile vuran yağmur damlalarınin parlaması varya
H