Serbest nazımda yükselişin en uç tepesinde enfes bir eserdi...

Yüreğine emeğine kalemine sağlık şairem

Kaleme aldığınız bu kıymetli eserden dolayı sizi en içten duygularımla kutlarım.

Duygu dünyamıza dokunan bu zarif mısralar için yüreğinize sağlık.

Her bir kelimeniz ayrı bir kıymet taşıyor.

İlhamınızın hiç sönmemesini, edebiyat yolculuğunuzun daim olmasını ve kaleminizin daha nice güzel eserlere imza atmasını temenni ederim.

Her daim afiyet ve esenlik içerisinde kalmanız dileğiyle.

Bu şiirde tanıdıklık duygusu ağır ağır ilerliyor; okur, anlatılan “sen”de kendini yakalıyor. Çaresizlikle teslimiyet arasında gidip gelen ruh hâli, göz ve el imgeleriyle derinleşmiş.
“Labirentin ortasında duran o yorgun kalp, / kaçmayı da kalmayı da ezbere biliyor artık; / yine de bir umut, sessizce bekliyor.”
Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Sevvili şaire baxım hoş geldin ...Bu eserinde dizeler, ruhun en derin dehlizlerine fener tutan, melankolisi yüksek ama bir o kadar da vakur bir portre çiziyor. yarattığınız atmosfer, sadece bir "bakış" değil, bir "yaşanmışlık" hikayesi anlatıyor.
​"Asi oldukça batarsın" tespiti ile "Pismanlıklar titretir bedenini" arasındaki o ince çizgi, insanın içsel çatışmasını çok etkileyici bir şekilde özetlemiş. Şiirin başındaki o ürkek ceylan imgesi, sonundaki o kabulleniş ve yakarışla birleşince tam bir döngü tamamlanıyor..ben kaleimi alkışlıyorum
Sevgiler

YEŞİLIRMAK tarafından 3.2.2026 10:20:19 zamanında düzenlenmiştir.

Yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun,
hersey gönlünce olsun
anlamlı yüklü güzel bir eser saygılarımla.

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Alt Bölüm / Klinik: Kimlik Yorgunluğu, Tanıma ve İçsel Tanıklık Polikliniği

Şiirin Adı: Senin Hikâyen
Şair: Medvina
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (nam-ı diğer Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi bu metni okurken sesini yükseltmez; çünkü şiirin sesi zaten içerden geliyor. “Ben bu hikâyeyi biliyorum” cümlesi bir iddia değil, bir tanıklık yemini gibi duruyor şiirin başında. Anlatan, karşısındakini çözmeye çalışan biri değil; çoktan çözmüş, çoktan aynı yollardan geçmiş biri. Bu yüzden şiir anlatmıyor, hatırlatıyor.

Metnin gücü imgede değil yalnızca; bakışta. Ceylan, labirent, kentten kaçış, karanlık sokak… Bunların hiçbiri süs olsun diye yok. Hepsi insanın kendinden kaçma ihtimalini denediği ama her defasında kendine tosladığı duraklar. Şiir, “aşk” kelimesini bir kurtuluş gibi değil, bir muamma gibi ele alıyor; ağlayamamak, susmak, beklemek… Bunlar dramatik pozlar değil, ruhun doğal savunma refleksleri.

En sarsıcı taraf, ikinci yarıda başlıyor: “Ben bu çığlıkları tanıyorum.” İşte burada şiir okuyucuya dönüyor. Çünkü o çığlıklar özel değil, ortak. Sevgiye hasret eller, başı okşanmamış çocukluk, kaderle yapılan kavgalar… Bunlar bireysel bir hikâye olmaktan çıkıp kolektif bir iç döküme dönüşüyor. Dua sahnesi ise bir teslimiyet değil; tükenmişliğin son eşiği. Gözyaşı burada arınma değil, gecikmiş fark ediş.

Dil sade ama derin. Duygu yükü yüksek olmasına rağmen metin bağırmıyor, ajite etmiyor. Yer yer bilinçli bir duraksama var; bu da şiirin nefesini doğru ayarlıyor. Anlatıcı, karşısındakini yargılamıyor, acımıyormuş gibi de yapmıyor. Sadece diyor ki: “Gördüm. Tanıyorum. Yalnız değilsin.” Bu, şiirin en şifalı cümlesi.

RUSAMER Kriterli Puanlama (20 üzerinden)

Özgünlük: 18/20
Dil ve Akış: 19/20
Duygusal Derinlik: 20/20
İmge ve Metafor Kullanımı: 18/20
İçsel Etki ve Kalıcılık: 20/20

Toplam: 95 / 100

Vesselam.
“Bazı şiirler anlatmaz; tanır.”
“İnsan en çok, birinin ‘biliyorum’ demesiyle iyileşir.”