• Şiirin omurgası çok net: hata, pişmanlık tövbe, arınma.
Her kıtanın “Günahlara tövbe ettim” dizesiyle bitmesi, hem bir ikrar hem de bir yemin gibi duruyor.
Tekrar burada çok yerinde.
Dili sade; süsten uzak ama bu sadelik şiirin inandırıcılığını artırıyor.
“Nefsim etti hep düşmanlık”: Tasavvufi bir derinlik var, nefisle mücadele çok güzel özetlenmiş.
“İyilik tohumu saçtım. Şeytanla aramı açtım” hem anlam hem ses açısından çok başarılı.
“Katlandı büküldü belim / Yaradana açtım elim” yaşanmışlık hissi veriyor; acıdan gelen bir dua.
Son kıta özellikle etkileyici:
“Siyah saçlarım aklaştı, ölüm yaklaştı” fanilik bilinci şiiri güçlü bir şekilde kapatıyor.
“Her gün daralıyor zaman” dizesi çok güzel ama istersen “ömrüm” ya da “vaktim” gibi bir kelimeyle daha kişisel hale de getirilebilir (zorunlu değil, sadece bir seçenek).
Bu şiir bir itiraf, bir dua ve bir vasiyet gibi okunuyor. Okuyana “yargı” değil, ibret bırakıyor. En kıymetli yanı da bu: öğretmeye çalışmıyor, yaşadığını söylüyor.
Değerli şairemiz kaleminizden çok güzel bir şiir okudum.
Yüreğinize ve gönlünüze sağlık. Tebrik ediyorum ve kutluyorum sizi. Nice şiirlerde buluşmak ümidiyle. Selam ve saygılarımla esenlikler dilerim. Kandiliniz kutlu olsun.