Biliyorum çok inatçısın,
Pes etmeyecek kalemin,
Pes etsin diye de düşünmüyorum,
Yenilgini de görmek istemem.

İnatlaşmak,
Hırsları mı kuşanarak
Kadınlığımdan feragat etmek,
Karşında durmak…
Seninle düello yapanlardan olmak
istemiyorum...

Kahramanım sensin,
Neden senin yenilgini isteyeyim?
Kazanan sen ol;
Bana karşı hiç kaybetmeyen, kaybetmeyi bilmeyen…
Yenilgiyi kabul ettim,
Galibiyetinin tadını çıkar.
Teslim oldum,
Çekiliyorum...

Kalbimin derinliklerini biliyor musun? Diyor ki:
‘İnsan sevdiğiyle savaşmaz.’
Ben sadece sana yenilirim;
Yenildim sandım ama kalbini de kazandım.
Mutluyum,
Bana bu mutluluk, huzur yeter;
Bozulmasını istemem bu sükunetin.

Kalbimin sahibi sensin,
Benim kaderim sensin.
Var git, başka başka zaferler kazan;
Sana engel olmak için değil,
Senin için bu dünyadayım.
Her dönüşünde;
Seni sevmek,
Senin gözlerine bakmak,
Sana kibarca sarılmak
İçin bekleyeceğim.

Anlatma zaferlerini,
Anlatıp ta yorma kendini;
Kalbimde hissedeceğim.

O yok ki, kim bilir hangi zaferlerde…
O bulur, bulmak isterse okur şiirlerini.

SEVDA KANUNU

(Sarsılmaz, Değişmez Gönül Anayasası)

‘İnsan hayatı boyunca pek çok cephede savaşır; ancak gönül kapısından içeri girdiğinde silahlarını kapıda bırakmayı bilmelidir. Bu şiir; haklı olmaktansa huzurlu olmayı, düello yapmaktansa bir gönle sığınmayı seçenlerin sessiz çığlığıdır. Kendi zarafetimden ödün vermeden, sevdiğimi kendi kahramanım olarak selamladığım bir teslimiyetin imzasıdır.’

Benim sevda kanunumdur ki; sevdiğimle savaşmam.

Lütfü Taş