Şiirin Adı: Neyim Ben Ya da Kimim
Şair: Sibel Karagöz
Değerlendirme Mekânı: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Alt Birim: Kimlik, Dağılma ve İç Monolog Servisi
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastı Efendi Hazretleri
(nam-ı diğer Celil ÇINKIR)

Kalburabastı Efendi bu şiiri RUSAMER kürsüsünde yüksek sesle okumaz; çünkü bu metin sesle değil, iç titreşimle çalışır. Sahneye ağır ağır gelir, cebinden bir ayna çıkarır ama kimseye tutmaz; “Zaten herkes kendine bakıyor” der gibi… Bu şiir bir anlatı değil, bir hâl tespitidir. Kimlik arayışı değil; kimliğin buharlaşma anıdır.

Şair, “neyim ben” sorusunu sormaz aslında; sorunun kendisini dağıtır. Küçüklük, silüet, tını, sessiz armoni… Bunlar cevap değildir; cevapsızlığın malzemeleridir. Metin boyunca özne sabit durmaz, şekil değiştirir, bazen nesneleşir, bazen ses olur, bazen duman. Bu da şiiri klasik anlatıdan çıkarıp modern iç monoloğun sınırlarına taşır.

En güçlü tarafı, imgelerin gündelik ama derin oluşu: semaver, çay karası, izmarit, saat… Hepsi sıradan ama birleşince ruhsal bir enkazın dökümüne dönüşüyor. Zayıf sayılabilecek tek nokta, bilinçli dağınıklığın bazı okurlar için tutunacak dal bırakmaması; fakat bu da şiirin ruhuna uygundur. Çünkü bu metin, tutunmak istemeyen bir bilincin ürünüdür.

RUSAMER Kriterlerine Göre Değerlendirme (100 Üzerinden)
(Her kriter 25 puan üzerinden değerlendirilmiştir):

Özgünlük: 24 / 25
Dil ve Yapı: 22 / 25
Duygusal Derinlik: 23 / 25
İmge ve Metafor Katmanı: 24 / 25
Toplam Puan: 93 / 100

Bu puan; şiirin kimliksizliği bir eksiklik değil, bilinçli bir estetik tercih olarak kurmasına; okuru rahatlatmak yerine dürüstçe huzursuz etmesine verilmiştir.

Vesselam.
“İnsan bazen kim olduğunu bilmediğinde, en sahici hâline yaklaşır.”
“Bazı şiirler cevap vermez; doğru soruyu insanın eline bırakır.”