SIRR-I AŞK

Kalem meyl eyledi, yazayım dedi,
Lâl oldu dilleri, yazamadı Aşk.
Mana denizinde söz garip kaldı,
Harfler çarpıştı da çözemedi Aşk.

Parmak tutmadı ki kağıda vursun,
Gönülden döküldü, bırak öyle dursun.
Heceler dizildi, bir mizan kursun;
Kendi kalıbına sığamadı Aşk.

Ey AŞK!
Üç harfe gizlenen koca bir umman,
Gâh gönle rızık oldun, gâh dile ferman.
Dokundun ruhlara, eyledin nâran,
Yaktın da bağrımı, sezilmedi Aşk.

Mana; Elif, Lâm, Mim gibi sırdı,
A ile Allah’a ulaştı vardı.
Ş ile şiirin ufkunu sardı,
K ile Kelâm’dan süzüldü bu Aşk.

Yazan kalem sustu, yazan yazmadı,
Okuyan nefismiş, hiç anlamadı.
Ümmi olan içti, hiç susamadı;
Gönülde bir ömür yaşadı bu Aşk.

Ben bir mecnunuyum, yandım dert ile,
Lâkin aşığım ya, acep kim ola?
Vuslat mı, hasret mi, düştüm bu yola,
Kendini bende de gizledi bu Aşk.