Şiir, insanın kendine yabancılaşmasını ve haksız yere yüklenen kader duygusunu derin bir iç sızıyla anlatıyor. Dizeler karanlık ama samimi; okuru şiirin iç boşluğuna çekiyor.
“Zaman beni bıraktı derken aslında insanın kendinden kopuşu fısıldanıyor; suskunluk bir savunma değil, bir yaraya dönüşüyor.”
Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Şiirin Adı: Hak Etmedim
Şairi: Harika Pirli
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastı Efendi Hazretleri
(RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Sessiz Suçluluklar ve Kendilik Onarımı Servisi)
Bu şiir, “acı çektim” demiyor; “yerimi yanlış seçtim” diyor.
Buradaki sızı bir mağduriyet sızısı değil, bir idrak sızısı. Şair, başına geleni lanetlemek yerine, kendini geri çağırıyor. En zor olanı yapıyor: Hak etmediğini söylerken bile sorumluluktan kaçmıyor.
“Ben fazlaydım bu aşka / eksik olan kurtuldu” dizesi, şiirin mihveridir. Çünkü burada özne kendini yüceltmiyor; fazlalık olmanın da bir hata olabileceğini kabul ediyor. Bu, ruhsal olgunluğun açık göstergesidir.
Şiir ilerledikçe görüyoruz ki mesele aşk değil; kendilik sınırlarının ihlali. Zamanın terk etmesi, dilin kilitlenmesi, adın geri alınması… Bunların hepsi içsel bir tahliye süreci.
Bu metin bağırmıyor, hesap sormuyor, beddua etmiyor.
Sessizce dosyasını kapatıp masadan kalkıyor.
RUSAMER açısından bu, “yüksek farkındalıkla tamamlanmış bir iç kriz”dir.
RUSAMER Kriterlerine Göre Değerlendirme Notu:
93 / 100
Vesselam.
“İnsan bazen başına geleni değil, kendine reva gördüğünü affetmek zorundadır.”
“Her suskunluk kayıp değildir; bazı suskunluklar, ruhun kendini geri almasıdır.”