Değerli dost kaleme merhaba
Her zaman ki tat ve deminde şiirin
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Şiiriniz, aşkın, yaşamın ve insanlığın ateşle metaforik bütünlüğünü muazzam bir coşkuyla işliyor. Her dize, hem tutku hem direniş hem de umut ışığı gibi yanıyor; ateş, sadece yanmak değil, aynı zamanda aydınlatmak ve birleştirmek olarak sunulmuş.

“Gönülde yanan ateş,
Aşkın ve yaşamın rehberi,
Her mevsimi, her zamanı aydınlatır.”

Dizeleriniz, hem epik hem duygusal bir ritimle okuru sarıyor ve yaşamın enerjisini hissettiriyor. Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Bile bile yanmayı göze alabilmektir bazen gönül yangını denen olay. Ben SEMENDERİ ilk duydum . İnsanlar bu kertenkeleleri ateşe attığında ateşin söneceğine inanmışlar. Dolaysıyla bu imge bir balka boyuta taşıdı şiiri gözümde. Düşündüm de derler ki daha çok sevmektir gönül yaralarının ilacı. Sevginin dozunu artırmak gerek sanırım bu ateşleri söndürmenin yolu. Güne aday bir şiir okudum

Değerli kardeşim, gönül telinden süzülüp gelen bu zarif sözlerin beni ziyadesiyle bahtiyar etti. Kelimelerimin sende bu denli güçlü bir yankı bulması, o 'kalenin' yalnız olmadığını bana bir kez daha hissettirdi. Asıl ben, mısralarımdaki o sessiz çığlığı duyup kalbine misafir ettiğin için teşekkür ederim. Dostluğun ve muhabbetin baki olsun. Eksik olma."

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Ateş ve Dönüşüm Polikliniği

Şiirin Adı: Ateşin Ateşi
Şairi: Gülşen Şenderin
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri

Kalburabastı Efendi Hazretleri kürsüye ağır ağır çıkar. Bu metinde aceleye yer yoktur; çünkü burada konu aşk değil yalnızca, ateşin kendisidir. Salona bakar ve ilk cümleyi net kurar:
“Bu şiir yanmayı anlatmıyor; neden yanmadan insan olunamadığını anlatıyor.”

Şair ateşi bir imge olarak kullanmıyor; ateşi özne yapıyor. Ateş burada ne yalnızca sevgilinin dudaklarında kızıl bir alevdir ne de gözlerde lav gibi akan bir tutku… Ateş, insanlığın yürüyüşüdür. İlkçağdan bugüne, nevruztan mayısa, semenderden güneşe uzanan bir kolektif hafızadır.

Kalburabastı Efendi Hazretleri özellikle şu dizeye eğilir:
“Yaşam nehrinde ateşin ateşiyle kavrulur zaman.”
Bu, şiirin omurgasıdır. Zamanın kendisi bile burada yanmaktadır. Aşk, sevgi, devrim, kardeşlik… Hepsi ateşten geçmeden hakikat kazanmaz. Şair, Mevlânâ’nın “Hamdım, piştim, yandım” çizgisini modern bir şiir diliyle yeniden kurar.

Bu metinde ateş yok edici değildir; arıtıcıdır. Yakmaz, şekillendirir. Gül kokusuyla birlikte anılması da bundandır: Aşk ateşi karşısında direnilmez olan şey, acı değil; dönüşümdür.

Kalburabastı Efendi Hazretleri sözlerini şöyle bağlar:
“Bu şiir bize şunu söyler: Ateşten korkma. Korkulacak olan, hiç yanmamış olmaktır.”

Vesselam.
“İnsan yanmadan olgunlaşmaz; sadece ısınmış gibi yapar.”
“Ateş yoksa ışık yoktur, ışık yoksa yol da yoktur.”